Safari

For eit par veker sidan fekk eg henga meg på familien Fjørtoft på safari, ein tredagars der me var innom Tarangire, Ngorongoro og Lake Manyara. Det var ei flott oppleving, der alt var på stell untatt bilen me brukte. Landcruiseren var klar for avtalefesta pensjon, me kan nemna punktering med påfylgjande fastrusta jekk og radiatorkoking som nokre av høgdepunkta langs den afrikanske landeveg. Eg trur eigentleg at Henrik hadde bestilt litt trøbbel hos safariselskapet, slik at pappa Fjørtoft fekk litt skit under neglene i løpet av afrikaopphaldet.
Tarangire og Ngorongoro var fantastisk, med masse dyr og eksotisk natur. Lake Manyara var litt meir "hypa", her såg me lite dyr og naturen var "grei nok". Sannsynlegvis var me litt blaserte etter to dagar i to fantastiske parkar. Spesialiteten til Lake Manyara skulle vera treklatrande løver og leopardar, men me såg diverre ingen av delane.

Eg byrjer å bli relativt rutinert på Nasjonalparkar ettersom eg har vore i fire i Tanzania, to i Sør-Afrika og to i Kenya, men fortsatt har eg ikkje sett leoparden. På den positive sida gjev dette meg nok ein grunn til å reisa tilbake til Tanzania ved ein seinare anledning.

 
























Det var ei triveleg oppleving å vere på safari med familien Fjørtoft, takk for turen!

No har internett gått ut i streik, slik at eg ikkje får lasta opp fleire bilder, diverre.

Mwanza Rock City

Sist veke reiste Phinneus, Henrik og meg til Mwanza for å lære CHRISC-medlemane der om fyrstehjelp.
Sjølv om den jamne tanzanianar vil svare ”It is not far” dersom du spør kvar denne byen ligg, er ikkje Mwanza akkurat eit steinkast frå Arusha. Over 800 km veg av varierande kvalitet skal overvinnast, og reisa starta dermed klokka 0500 frå kåken vår.
Å ta buss i Afrika er ei oppleving som alle bør utsetja seg for i løpet av livet. At tanzanianarar likar å sitje trongt har me erfart på lokaltransporten, og det same gjeld over lenger distansar. 2+3 seter i breidden er litt for mykje for svære nordmenn, og stikkord etter tolv timar er svette, skeiv rygg og ei skinke som har sovna.

Hovudveg i Tanzania. Mt Hanang i bakgrunnen

Bussjåføren køyrte som om han rappa bussen, og hadde ei sterk overbevisning om at fartshumpar var for syklistar og kvitingar. Det er to grunnar til å stoppe bussen, den eine er for å la passasjerane pisse langs vegen, den andre er dei evindelige politikontrollane. Merk at av- og påstigning ikkje treng å bety at bussen står i ro.
Minst ti gonger på veg til Mwanza vart me stoppa av politiet, militæret eller andre som har opparbeida seg ein viss autoritet, og veit fortsatt ikkje kva dei leiter etter når dei stopper bussen. Frontruta er knust, sjåføren tar femgangen på fartsgrensa (100 km/t i 20-sone), folk ligg i midtgongen og bussen har 9 forskjellige horn men berre ei bremse. Dette overser politibetjentane lett, mot at dei får litt shillings i lommen. Utan kvittering.
Som memnt var det ikkje berre folk i politiuniform som stoppa oss. Ei militærtropp kvilte under eit tre, og stod på skift ute i vegen og stoppa tilfeldig forbipasserande køyrety. Sjølv om eg har ein innebygd skepsis til uniformerte menn med våpen i Afrika (det må ha noko med påverkning frå film å gjere...), vart det berre litt skummelt ein gong. Det var nå me vart stoppa av ein gjeng utan uniform, kun med AK-47. Men også dei ville bare spør om sjåføren hadde det fint, få nokre småsedlar i lomma og så var alt greit. Rart det der.

Etter langt og lenger enn langt kom me til Mwanza Rock City. Henrik var litt gira på å finne ut om byen levde opp til namnet, om den hadde mange AC/DC tribute-band og mykje livemusikk, kanskje ein konsert me kunne gå på? Her tok me diverre grundig feil, byen har fått navnet etter alle steinane i byen, og ikkje på grunn av at musikken er prega av dobbel basstrommepedal og vreng på gitaren. Når det er sagt, så såg eg faktisk ein mann med rastafletter og elgitartrekk.
 

Etter den verste skuffelsen over mangel på rockemusikk hadde lagt seg, oppdaga me at Mwanza er ein fin by! Ikkje så skitten som Arusha, og litt fredeligare, sjølv om byen er større enn Arusha. Under ser me bilete av Bismarck Rock, denne ligg i Victoriasjøen, eit steinkast frå strandlinja midt i Mwanza by. Å sjå sjø i horisonten var balsam for sjela, og sjølv om dette er ein innsjø er det over 300km frå den eine enden til den andre, og dermed tilfredstiljande sjølv for ein kresen vestlending. Ein anna fordel i Mwanza er at står sola opp seinare og varer lenger utover kvelden, dette passar fint til min døgnrytme!

Etter ein roleg og tidleg kveld i senga på Planet Hotel, var me klar til å starte seminaret klokka 0800 mzungu time morgonen etter. Me var 5 minutt for seine i kyrkja der me skulle halde seminaret, men dette gjorde ikkje så mykje sidan alle andre ôg var forseinka, med om lag 5 minutt og to timar.

I kyrkja stod det eit gamalt piano, og dette vart flittig brukt før seminaret starta. Nesten halvparten av tangentane fungerte, og pianoet var faktisk stemd (normalt, A=440 Hz) i februar månad.

Februar 1982.
 Rundt klokka ti hadde det dukka opp nok folk til at me tykte det var greit å starte seminaret, og Henrik lærte dei oppmøtte om overtråkk, eit ikkje heilt ukjend fenomen på afrikanske fotballbanar. Seinare gjekk me igjennom stabilt sideleie, myggnett mot malaria, kanga (det plagget alle afrikanarar har) til bandasjebruk og stell av sår, og me svara på spørsmål etter beste evne. (”Nei, du blir ikkje full av å vaske eit sår med sprit” eller ”Nei, du blir ikkje full av å gje ein full mann gjennoppliving med munn-til-munn”)



Sjølv om det definitivt var flest folk til stades under lunsjen – som var gratis – verka det som om folk hadde det gøy og var lærevillige! Dagane vart avslutta slik seg hør og bør i CHRISC med sportsaktivitetar, både kanonball og frisbee ultimate med håndball var knallsuksessar.

Etter to dagar i Mwanza bar det heimover, og 12 timar med same leksa som turen bort, med ein enno villare sjåfør. Avgang alt for tidleg om morgonen, sladding(!) med buss på våte jordvegar og innpåslitne politibetjentar.

Boktur til Masaaimarked

Sist helg var me på tur med NLM-ettåring Trond, med mot i brøstet og bøker i Landcruiseren la me i veg til næraste marked. Sidan økonomien i NLM er relativt skral, og Trond ikkje har lov å reise på boktur åleine, vart me med for å selge kristen litteratur i områda rundt Arusha. Laurdag var det bomtur, me vart feilinformert om kva dag markedet var på. Søndag og mandag derimot, fann me oss eit marked, rigga til bagasjerommet i Landcruiseren og håpte på det beste.

 

Det viste seg å vere ei dårleg årstid å selge bøker på, sidan skulepengene nettopp er betalt og haustinga (som gjev gardbrukarane penger i magetaska mellom kleslaga) ikkje føregår før i juli og august. Men me fekk nokre kontaktar til seinare anledningar, samt ei flott oppleving! Trond og Henrik kjøpte seg ekte masaaiknivar (grunnen til at me veit at knivane ikkje er turisttull, er at knivane hang fast i kvar sin vaskeekte masaai), og Henrik har starta oppsamlinga av billige armband som kan brukast til smiger i Noreg. Eg nøgde meg med å kjøpe ein skokk bananer.

 

 

Heavy clouds, but no rain

På førehand hadde me fått opplyst at i desember skulle det regne, og at januar var den varmaste månaden i Arusha, det skulle vere uuthaldeleg varmt og tørt. Desember var varm, januar var overskya og kald.
Årstidene er ikkje forutsigbare lenger, og regnet uteblir. Dei siste 20 åra har regnet i Tanzania vorte redusert med 15%. Og det lille regnet som kjem, er ofte svært lokalt. I går for eksempel, regna det kraftig heime på Kwa Mrefu, medan Kimandolo var tørt som Mariekjeks. Avstanden mellom desse bydelane er kanskje 4km.
For oss merkast problemet med støv i augene og skitne bygater, samt at straumen går heile tida, sidan straumproduksjonen i Tanzania i hovudsak er vasskraft og magasina er tomme. Litt irriterande kanskje.
For den jamne tanzanianar har problemet eit mykje større omfang. Husdyr døyr av matmangel. Dei få dyra som er igjen kan dei ikkje slakte, og kjøt er blitt luksusvare. "The short rains" i desember var alt for kort, og ein kan ikkje så mais eller ris i tørr jord.
Dei vanlegvis fruktbare områdene rundt Mwanza i nord-aust har ikkje fått nok regn, dette påverker matvaresituasjoen i heile landet. Myndigheitene går offentleg ut og rekner med det blir hungersnaud i løpet av året.
Sidan eg byrja å skrive har det faktisk regna, me får håpe og be om at det blir nok til at "Shambaane" kan dyrke mat igjen. Ellers kan det verte stygt.

Kilimanjaro

Kilimanjaro. Kibo til venstre, Mawenzi til høgre


Klokka er kvart over to om natta, og GPSen viser 5244 meter over havet.Fem små skritt fylgt av fem pust pause. Fem nye skritt og fem pust pause. Om igjen og om igjen. Sidan eg har GPSen og kontroll på høgdemetrane, går eg først av oss og styrer tempo. Til no har eg gått sakte med vilje, for å ikkje vinne meir enn om lag 160 høgdemeter i timen. Men no går eg på maks turtal, og eg pustar som ein flodhest som akkurat har sprunge ein 3000-meter på under ni minutt. Men me har slettes ikkje sprunge ein 3000-meter, me har gått om lag halvannan kilometer med 500 meter stigning på knapt tre timar. Siste hytte var Kibo Hut, der me med varierande hell prøvde å få i oss litt næring og nokre timar søvn. Hovudguiden vår, Howard, blir utålmodig og vil dele opp gruppa, slik at dei som har krefter og pust til det kan auke farten for å halde varmen. Fire lag tøy på beina og fem på overkroppen klarer ikkje å hindre at eg frys. Me står no ved Hans Meyer Cave, oppkalla etter den første kvite mann som sette sine bein på toppen av Kilimanjaro. Eg presser ned ei kule norsk julemarsipan og ein Mini-Twix for ikkje å gå næringstom i løpet av natta.

Turen starta adskillig meir komfortabelt. Jarle, Henrik og meg kom til Marangu gate 15. januar, utkvilte og fine, med fulle vannflasker og med tomme minnekort på kameraet gleda me oss til å kome i gong med litt ekte friluftsliv. Det kribla i fingrar og tær for å kome i gong. Reint bokstavleg kribla det faktisk i fingrar og tær, men dette er ei biverkning av Diamox, nokre tablettar som me knaska på for anledningen. Eigentleg er medisinen laga for å redusere grå stær, men ei anna biverkning av tablettane er at du taklar høgde betre, og det var denne me var ute etter. Kvelden før vart fekk me ei briefing om turen på Marangu Hotell, med gode råd om kor lang tid me burde bruke på kvar dagsetappe, kor mykje væske me burde få i oss og når me burde slutte å drikke melkeprodukter for å redusere faren for oppkast.
Etter registrering i Nasjonalparken var det i gong, med sekk på ryggen og stav i handa la me i veg på første etappe. Rett nok inneheld sekken kun kamera, vatn og litt ekstra klede, sidan me har eigne bærarar som tar bagasjen vår. Litt uvant i forhold til ein vanleg friluftstur i Norge, me hadde til og med eigen kokk som sørga for varm mat og drikke i tide og utide. Første dag gjekk gjennom regnskog, med høge tre, breie kyr og bråkete apekattar. Fokuset låg på å halde tempoet nede, slik at høgdemetrane ikkje kom for fort. Verken sol eller varme var noko problem, sidan den høge og tette skogen skuggar for sola. Første overnatting var på Mandara Hut, og med lukt av nyslått gras og kløver kunne dette fint vore ei seter i fjell-Norge ein stad. Med unntak av høgden sjølvsagt, på 2700 moh finn du ikkje mange overnattingsstadar i Norge.

Te på Mandara hut

Me vart vekka med te på senga klokka halv sju, og sett vekk i frå eit par skogturar i løpet av natta sov i alle fall eg søtt. Dei nattlege doturane har si naturlege forklaring i at dersom du drikk meir enn fem liter væske om dagen lar det seg ikkje gjere å sove ni timar i strekk utan å lense sjarken.
Dag to starta i same tralt som den førre, med høge trer, frodig landskap, hyppige revirmarkeringar og sakte fart. Det gjekk likevel ikkje lang tid før trea var bytta ut med buskar, og etter kvart fekk vind og sol meir tak. Buskane vart til kaktusar, rett nok litt større enn dei i mor si samling bak fjernsynet heime i stova. (Mor: Eg vil her nytte høve til å beklage at eg ikkje kan namnet på nokon av plantene eg såg, du kunne heilt sikkert brukt ein månad på å betrakte plantene her. Sjå på bildene og finn ut sjølv, det er nok løysninga her). Eg fekk for andre gong i mitt Afrikaopphald bruk for allversjakken under ein regnskur rett før ankomst Horombo Hut, 3780 moh.


Assistentguide og kelner Johnson

Her byrjer høgden å merkast, eg vart litt andpusten av å gå opp bakken etter å ha silt potetene i utkanten av leiren. På Horombo hadde me veldig god utsikt, det er ganske spesielt å sjå langt ned på eit skylag som sakte forsvinn og lar Moshi by 3000 meter lenger nede kome til syne. Etter middag, te og gjentatt gjødsling av ein steinur i nærleiken gjekk eg og la meg, til tross for at Jarle som vanleg prøver å spleise meg med eikvan jente han treff på. Som vanleg er det fånyttes, men du skal ha for innsatsen, Jarle.



Dag tre var ein kvile- og akklimatiseringsdag. Me gjekk berre ein liten tur opp til Zebra Rock, 300 høgdemeter opp til ein stripete fjellknaus, tok nokre bileter, skvetta litt på kaktusane og for ned til leiren igjen. Her vart det tid til ein 100% uoppfordra melodikakonsert for Henrik og Jarle. Om det roa pust og puls hjå det ufrivillige publikum er usikkert, men eg tør vedde barten på at dette var verdens høgastliggjande melodika-cover-versjon av DDE sitt episke mesterverk ”Vinsjan på Kaia”.




Henrik presenterer Zebra rock

Nok ein gong sov eg som ein stein med unntak av to økter for å sikre godt tilsig av Coca-cola sitt flaskevatn i Tanzania; Kilimanjaro. Klippa frå lappen på drikkeflaska: ”The water in this bottle originally fell as snow or rain on top of Africa’s highest mountain, Kilimanjaro.” Med litt kjapp hovudrekning ser ein fort at 20 000 årlege turistar som drikk minst fire liter vatn kvar dag i minst fem dagar legg igjen i størrelsesorden 400 000 liter urin. Men ein sel vel ikkje like mykje vatn dersom det står på flaska: “The water in this bottle originally fell as urine from tourists trying to climb to the top of Africa’s highest mountain, Kilimanjaro.”
Dag fire bar det oppover igjen, me la ut frå Horombo klokka 8 om morgonen. Sakte men sikkert forsvann all vegetasjon, og det einaste me såg av liv var ein musefamilie som hadde kapra lunsjområdet vårt. Me var nok ikkje dei første som hadde spist lunsj her, og musene fekk sikkert rikeleg med mat kvar einaste dag, til tross for at dei befann seg på over 4000 meters høgde.

Joseph, vår eminente guide

Stien inn til Kibo hut. Hytta kan skimtast nede i høgre hjørne.

Etter om lag seks timar kom me fram til siste kvilestad, Kibo Hut. Etter litt te inn og litt te ut gjekk me og la oss, men søvn vart det ikkje mykje av. Delvis på grunn av ei sveitsisk dame på sovesalen vår som vekselvis snorka, hosta og geispa etter luft, men også på grunn av spenning i kroppen. Eg prøvde best mogleg å slappa av i soveposen, og etter å ha høyrt igjennom 5 album på ipoden min var det tid for å sikte mot toppen av Afrika. Eg treng vel knapt å nemne at eg måtte sikte mot utedassen om lag ein gong per ferdighøyrte album.


Naturen kallar


Ein, to, tre, fire, fem steg. Ein, to, tre, fire, fem pust. Lysa til den sveitsiske gruppa avslører at me har vunne om lag 100 høgdemeter sidan pausen ved Hans Meyer Cave. Ein særs tilbakelent måne heng lågt på himmelen og gjev akkurat nok lys til at me ser konturane av denne andre toppen på Kilimanjaro-massivet, Mawenzi. Sakte men sikkert merker me at toppen av Mawenzi ikkje er så høgt oppe som me er! Dette er god motivasjon i eit ellers trist grustak som me har befunne oss i heile natta. Etter å ha kjempa i grustaket i seks timar kjem me endeleg til Gilmans Point, me er på kraterkanten! Men eg er ikkje heilt i stand til å nyte øyeblikket, sidan spyet står i halsen og rumpa byrjer å bli djupfryst. Pusten kjem ikkje tilbake sjølv om eg stopper opp.Eg burde tatt ein bit sjokolade no, men er ikkje i form til det. Ein slurk isvatn er det einaste eg klarer å få ned. Ellers hadde eg sett for meg at dei to kilometrane frå Gilmans point til Uhuru Peak skulle vere ein sjarmøretappe, men her går det opp og ned. 200 nye høgdemetrar skal vinnast før me er heilt på toppen, og når du trur du er på toppen, ser du nokre hundre meter bort til ein ny knaus som er marginalt høgare enn den du står på. Slik fortset det i halvannan time, til klokka er 0651. Howard stopper opp gjentatte gonger, ser meg grundig i augene og spør om eg har det bra. Eg svarer ja, og går vidare. Andpusten, sliten og kald kjem eg meg endeleg til toppen!



Henrik og spesielt Jarle er i mykje betre form enn meg, men ingen er særleg lystne på å bli ståande her oppe. Me ser litt på sola som gliser i aust, Mt Meru som stikk opp i vest, og skyene som dekkjer Kenya i nord. Ein fantastisk utsikt, men eg er liksom litt for sliten til å ta det inn over meg. Etter å ha tatt dei nødvendige bildene hastar me ned igjen, fortsatt er eg ikkje i særleg god form. Melodikaen som sjølvsagt var med blir liggjande ublåst i sekken, etter som eg gløymte den heilt ut. Like greit, berre tanken på å bruke pusten på noko anna enn å få tak i nok oksygen får det til å svimle for meg. Turen tilbake til Gilmans Point går betre, her er det mest nedoverbakke og eg bruker mindre krefter. Me tar ein pust i bakken på kraterkanten ved Gilmans Point, her sit eg og rister, uvisst av kva grunn. Joseph, den andre hovudguiden vår, tar sekken min og me vipper utfor kraterkanten og ned i grustaket igjen.
Her går det ikkje lenge før lufta blir merkbart tjukkare og formen stig betrakteleg. Grustaket er inne i hovudet mitt omgjort til eit skitrekk, med stavar og fjellsko er det faktisk ikkje så langt frå å kjøre telemarkski nedover bakken. Ein finn liksom ein grei rytme og danser nedover i høgt tempo. Den steinura som me brukte 5-6 timar på å klatre opp brukar me ein halv time på å renne ned!
Vel nede på Kibo Hut tar me ein kvil, får middag og går vidare. Det er nemleg best å komme seg ned frå høgden fortast mogleg, og parkmyndigheitene har forbod mot å overnatte så høgt på veg ned frå fjellet. Formen er fortsatt stigande, sett vekk i frå dundrande skallebank og generell utmatting. Kvalmen og pusten har gitt seg, og me har tid og ork til å nyte landskapet me ikkje studerte så nøye på vegen opp.
Vel nede på Horombo ber det rett i soveposen, det er no 32 timar sidan me fekk noko særleg med søvn. Det kjem vel ikkje som eit sjokk at eg søv som ein stein her, sjokket er vel heller at steinura utanfor leiren vart oppvarma med kroppstemperert vatn berre ein gong i løpet av natta.
Morgonen etter ber det vidare nedover, sjølv om beina er stive så går turen ut av parken leikande lett. Me møter mange turistar på veg opp denne dagen, og deira nervøse blikk vert møtt av våre lure smil. Dei veit nok ikkje heilt kva dei går til, tenkjer me høgt i lag. På spørsmål om turen ”var verdt det”, svarer Jarle ja allereie på Kibo, eg drøyer til Horombo medan Henrik ikkje er samd med oss før han sit nydusja og nyt ei kald Kilimanjaro på Marangu Hotel om ettermiddagen.
Ein fantastisk tur er over, og sjølv om det var utruleg flott opp over mot Kilimanjaro, har eg vel konkludert med meg sjølve at det er nok med ein slik tur. Eg er ikkje bygd for å traske rundt i ein halv atmosfæres trykk midt på natta. Men, når inntrykka kjem litt på avstand og eg har memorert dei gode øyeblikka tydelegast, kanskje eg har lyst til å gjere noko liknande?

Infield i Uganda og ferie på Zanzibar - no med bilder!

No er det på høg tid med eit blogginnlegg, og det du no les omhandlar infieldkurset i Jinja, Uganda, og juleferie på Zanzibar.
Infieldkurset strakk seg frå 14. til 19. desember, og fann stad i den nest største byen i Uganda, Jinja. 16 Hald-studentar og 2 lærarar fann vegen til dei idylliske breiddene av Viktoriasjøen, der turistbrosjyrane melder at Nilen sitt opphav er. Me leiga like greit eit heilt hotell for oss sjølve, New Daniel Hotel heitte staden som serverte litt laber mat, hadde litt skitne rom men ellers var heilt topp.
I tillegg til forelesningar som er interressante nok men gjer seg dårleg på ein blogg – arrangerte me sykkelturen Tour de Jinja. Utan å gå i detalj kan ein vel trygt fastslå at Team CSC, med Hanne, Helge og kaptein Fredrik i spissen, vann både lagkonkurransen, spurttrøya og samanlagt. Ole Asbjørn fekk æra for moralsk siger, sidan oppladninga bestod i å spy seg gjennom Uganda på tvers, samt å sykle to syklar samstundes på siste etappen.



Dagen etter vart avslutta med strikkhopp, og 8 modige sjeler hoppa 44 meter for å dyppe panneluggen i Nilen. Det var eit kraftig adrenalinkick, sannsynlegvis det kraftigaste eg med vilje har utsett meg for.

Dagen etter bar det mot Kampala, og medan dei andre besøkte ambassaden, sette Henrik og meg oss på flyet og trudde me var på veg til Kilimanjaro International Airport og Arusha. Det viste seg at flyet like greit ”mellomlanda” på Zanzibar, og me tok eit ekstraordinært husmøte og bestemte oss for å hoppe av her. Sjølv om bagasjen vår var pakka for ein seksdagarstur(pluss 100 fotballskjorter som eg grunna overvekt ikkje fekk lenger enn Kampala i oktober), var dette ei avgjersle som var betre enn me fatta omfanget av der og då. Seinare i juleferien, då me skulle bekrefte flybilletten vår heim, fekk me opplyst at Air Tanzania like greit har slutta å fly mellom Arusha og Zanzibar, og at me derfor ikkje har flybillett heim. Strengt tatt har me vel flybillett, men me har ikkje fly. Difor er det grunn til å tru at dersom me hadde fylgt den opprinnelege planen vår, hadde me feira både jul og nyttår i Arusha ufrivillig. Då får ein heller tåle at ein del relativt naudsynte ting vart ståande igjen i leiligheten i Arusha, dette er jo tross alt betre enn å stå igjen i Arusha sjølve. I prioritert rekkjefølgje, så sakna eg ladaren til fotoapparatet, Nidar julemarsipan spesialsendt frå Noreg, musikkspelaren, lommekniven, meir enn tre t-skjorter og reisehandboka mi. For øvrig har eg no forståing for kvifor Nidar byrjer å selgje julemarsipan i september; då har snille systre moglegheit til å sende eit lite stykke juletradisjon til Afrika i god til før jul.
Vel framme på Zanzibar vart me dytta inn i ein overprisa drosje og køyrd til andre sida av øya. Me fekk oss eit rom på Shehe bungalows, ein avslappa stad med akkurat passe mengd skrivefeil i menyen og akkurat nok straumbrudd på rommet.

Etter kvart kom fleire Hald-folk til staden, i alt sju før julekvelden kom. Julekvelden vart feira på Serena Inn i Stone Town, sjølv om ”Marry Christmas Buffer” i restauranten på Shehe Bungalow utvilsomt freista. På Serena Inn fekk me krangla oss til ein heilaftens med to måltider, før julefreden senka seg med midnattsmesse i den lokale katolske kyrkja i Stone Town. Kanskje ikkje heilt som i Hausken Kyrkje, spesielt det faktum det er meir enn 35 grader og maksimal luftfuktighet midt på natta. Når all musikk i tillegg skal akkompagnerast av eit keyboard med rytmeboks og autokomp, vil eg påstå at julestemninga ikkje kom så mykje nærare, men kjekt var det no likevel.



Romjula bestod blant anna i å symje med delfinar, dokumentere adventsbarten grundig(meir om denne seinare) og krangle med ein tysker. Når det nærma seg nyttår hadde ikkje Shehe Bungalows rom i herberget som det heiter, og me hadde reservert rom i ei lodge driven av ein liten, korpulent tysker. Me hadde ei lita interessekonflikt med grunnlag i at han ville ha pengane våre men ikkje gi oss overnattingplass. Me stakk frå regningen, og måtte bruke ein dag av ferien på å finne ein ny plass å bu. Den korpulente tyskeren hadde fortsatt ikkje gitt opp å få tak i pengene våre, og klarte etter omfattande detektivarbeid å spore opp den nye plassen me budde på. Det heile endte i ein relativt høglytt diskusjon i frokostsalen, der han til slutt – med Arnold-akksent – trua med å sende politiet på oss. Me ynskja han lukke til, og då han storma ut dørene hausta me applaus frå ein gjeng brasilianarar på nabobordet som åpenbart sette pris på ein diskusjon med temperatur i samsvar med været på Zanzibar ein desembermorgon.



Etter kvart nærma det seg avreise heim til Arusha, og i Afrika betyr det re-re-rekonfirmasjon av flybillettar. På kontoret til Precicion Air fekk me vite at Air Tanzania som sagt like greit har lagt ned drifta, og at me difor ikkje hadde billett heim. Dermed vart heimreisa litt lenger enn planlagt, første etappe var ferje til Dar-Es-Salaam, og dette gjekk rimeleg greit. Deretter fann me kontoret til Scandinavia busselskap, selskapet er ikkje skandinaviskeigd, men gjer eit poeng ut av at dei kun har Scania-bussar som visstnok skal vere ekstra driftsikre. Her fekk me vite at bussane som skulle gå dagen etter var fulle, og me måtte vente til søndag. Det medførte ein dags ferie i Dar i tillegg, og dagen vart brukt til å handle bøker og spise is. Søndagsmorgon bar det strake vegen til Arusha, 10 timar i buss og vips så var me heime! Og som det heiter: Alle var einige om at det hadde vore ein fin tur.

Dette blogginnlegget skulle liksom vere krydra med fine bilder av folk og omgjevnadar, men internett er så treigt at det får vente.



Fortsatt godt nyttår!

Adventsbartkonkurranse 08

Her kjem mitt bidrag til bartekonkurransen. Bildet ber preg av at me hadde sett av ein heil dag av ferien på Zanzibar til å dokumentere bartane våre. Sjå også http://kofforharduikkebart.blogspot.com/ for fleire frekke bidrag.