Kvardags- og Helgeblogg

Boligjakt

2009-10-06T19:19:00.006+02:00

Å vere på boligjakt i Stavanger per dags dato er ikkje berre ein leik. Det er og ein dans på roser. Spesielt dersom du berre har ei inntekt å tære på. I det minste har eg lært å forstå annonser på Finn. Her har du versjon 1 av "Ordbok for folk på boligjakt." Forslag blir mottekne med takk!

I annonsa

Tydning

Spennende planløsning

Dusj på kjøkken, soverom i anna bygg

Nærhet til offentlig transport

E39 to meter frå stovevinduet

Sjarmerende

Totaloppussing av samtlige rom

Med muligheter

Totaloppussing av samtlige rom, samt skifte tak, kledning, drenering, vinduer og dører

Noe oppussing må påregnes

Huset må rivast. Tomt til salgs

Landlige omgivelser

Ikkje veg til eigedomen

Havutsikt

Kan skimte Saipem 7000-kranane frå terassen, dersom du står i stillas. Og det er springflo. Eller tsunami.

Noe utsikt

Direkte innsikt til naboen

10 minutter fra sentrum

30 minutt til kommunegrensa

Moderne

Knøttlite

Urbant

Knøttlite

Perfekt for førstegangsetablerere

Samleord for heile lista ovanfor

Har eg gløymt nokon? Skriv det i kommentarfeltet!

National Camp 09

2009-04-22T10:13:00.010+02:00

Som den oppvakte lesar allereie har sett paa Henrik sin blogg, arrangerte CHRISC Tanzania i månadskifte mars/april National Camp, som er det næraste ein kjem KRIK Arena i Tanzania. Eg fekk lov til å vera fotograf, og storkoste meg i varmen i Tanga, attmed Det Indiske Hav. Her er nokre av resultata.

Ellers vil eg leggje til at Campen vart ein suksess, med mykje meir fokus på å ha det kjekt og sosialt samver enn å konkurrere mot kvarandre. (Tidlegare campar har enda i munnhuggeri og til og med slåsskampar...). Deltakarane vart dette året delte inn i grupper på tvers av kjønn, alder og opphavsdistrikt, og dette verka etter planen: å vinne idrettsturneringane kom i andre rekkje, det viktigaste var å ha det kjekt. Og folk koste seg stort!

I tillegg til idrettsaktivitetar (Basket, nettball, volleyball, stafett og den uunngåelege fotballen) vart det halde seminar me emner som fyrstehjelp og born sine rettar.

Kvar kveld hadde eit eller fleire av CHRISC-distrikta ansvar for underhaldning. Her ser me Arusha-distriktet sitt innslag, masai-dans!

Soga om Meru-ferda til Malm-Per

2009-04-14T10:29:00.016+02:00

Malm-Per heitte ein mann. Han fekk føre seg at han ville ut i verda å redda heidningar. Med seg tok han kona si Vene-Kristin og tre ungar. Vene-Kristin var ein vidgjeten skald, og sjefen for Luther-flokken som dei sokna til i Noreg ville så gjerne senda ho til Buskmann-riket, slik at ho kunne lære dei om Krist, ein tømrarson som levde for mange år sidan. Malm-Per fekk i oppgåve å vera storbonde på garden der dei sel kved og soger om Krist til buskmennene.

Rett attmed garden til Malm-Per, låg det eit høgt fjell. Malm-Per tykte særs godt om høge fjell. Heime i Noreg var han ofte på fjelltokt, anten det var vinter eller sumar. Men i Buskmann-riket hadde han enno ikkje vore på tokt, sjølv om han hadde budd der over vinteren. Ein kveld sat Malm-Per i hagen sin og såg opp på Meru-toppen, som bada i den raude kveldsola som rann. Han kvad:

"Mektig og massiv er Meru-Toppen,

mon tru om menisken min maktar motbakken.

Eg lyt hyra gode menn skal eg koma opp."

Malm-Per leita rundt på garden sin etter gode leigekarar. Etter ei stund fann han ein annan kvit-nakke, Grave-Trond heitte han. Han fekk namnet sidan han var ofseleg glad i å grava holer i den raude jorda i Buskmann-riket. Han hadde ein stor hjul-hest, og med det bakerste hjulet grov han hol i bakken tidt som det var. Malm-Per spurte om han ville vere med på Meru-toppen. Då kvad Grave-Trond:

"Meru eg klatrar når Malm-Per meg spør.

Men dette kravet lyt eg få stilje:

Berre to netter i framand seng!"

Malm-Per gjekk med på kravet, og dei to starta ferda mot Meru-toppen. Etter ei stund vart dei trøtte av kvarandre og hadde ikkje lenger noko å snakka om. Malm-Per sa at dei burde hatt med seg ein narr som kunne fortelje skrøner når bakkane vart bratte og taska var for tung. Grave-Trond visste om ein slik mann. Han heitte Hatt-Henrik. Han fekk namnet sidan han hadde så mange hattar. Hatt-Henrik var frå ein flokk som var så ofseleg glade i å røre på kroppen, Kristmannspringarlauget heitte dei. Då Malm-Per spurte om Hatt-Henrik ville vere med på Meru-Toppen, tok han den grøne tur-hatten sin på og kvad:

"Eg saknar snøen i Sunnmørsalpane,

eg snører mi skreppe og smører min solkrem.

Skreppa er full av urter og ugras,

som hjelper når knea knirker."

Dei tre gjekk vidare mot Meru-toppen, og etter ei stund vart dei så ofseleg svoltne. Malm-Per sakna flatbrødet som Vene-Kristin laga, og lurte på om Grave-Trond eller Hatt-Henrik kunne steike slike flatbrød. Det kunne dei ikkje, men Hatt-Henrik kjente ein mann som kunne. Helge-Mat heitte han, han var ôg med i Kristmannspringarlauget. Han var så ofseleg glad i mat, at mora hans sa han var utan botn. Malm-Per spurte om han ville vera med til Meru-toppen. Då kvad Helge-Mat:

"Med låkare niste du legg`kje i veg

enn utan niste i det heile teke.

Eg skal syta for både brød og bål!"

Dei fire åt og gjekk vidare mot Meru-Toppen, og på siste sletta før det vart ofseleg bratt, møtte dei mange ville dyr. Det krydde med hals-hestar, snabel-svin og vill-stutar. Malm-Per vart felande redd og kvad:

"Ei slette.

Ein villstut.

Ein villstut til.

Ein lyt ha pil og boge skal ein koma yver!"

Men korkje Malm-Per, Grave-Trond, Hatt-Henrik eller Helge-Mat hadde pil og boge med seg. Då fekk dei auge på ein buskmann som togg på eit grasstrå under eit tre i nærleiken. Han hadde pil og boge, og hadde vore på Meru-toppen fleire gonger før. Han heitte Fredrik den Fredelege. Malm-Per spurte om han ville vera med, og Fredrik den Fredelege kvad:

"Ja."

Fredrik den Fredelege hadde piler på ryggen og boge under armen, men villstutane torte ikkje nærma seg han.

Bakken vart brattare og brattare, og sekken tyngre og tyngre, men Malm-Per vart ikkje sliten. Han spratt opp etter fjellsidene. Hatt-Henrik og Helge-Mat likte ikkje farten Malm-Per. Dei hadde vore på høge fjell i Buskmann-rike før, og visste det var lurt å gå sakte oppover, elles kunne høgdedyret angripa og gjera hovudet tungt og beina skjøre. Hatt-Henrik og Helge-Mat tykte ôg at Malm-Per sette dei i dårleg lys med byksinga si. Hatt-Henrik fortalde skrøner for å halda han igjen, men Malm-Per sprang oppover fjellet og var snart ikkje å sjå. Då det gjekk mot kveld fann flokken Malm-Per utanfor ei gjestestove med ledige senger. Malm-Per kvad:

"Dei gamle er eldst og raskast på labben.

I dykkar andlet, ungdom!

Her skal me kvila og halda måltid i lag i kveld."

Etter dette gjekk Malm-Per og la seg til å sova.

Den andre dagen gjekk flokken i bakkar som såg like ut som i fedrelandet. Det gjorde at Malm-Per sprang enno fortare. Nok ein gong prøvde Hatt-Henrik å fortelja skrøner for å få Malm-Per til å gå litt seinare, men Malm-Per dansa oppover og var snart ikkje å sjå. Flokken såg han ikkje igjen før han stod utanfor ei ny gjestestove om kvelden. Han kvad igjen:

"Dei gamle er eldst og raskast på labben.

I dykkar andlet, ungdom!

Her skal me kvila og halda måltid i lag i kveld."

Etter dette gjekk Malm-Per og la seg til å sova. Grave-Trond og Hatt-Henrik likte ikkje å bli frågått av Malm-Per den dagen. For å prova at dei fortsatt hadde saft i beina, gjekk dei vidare opp på ein topp i grannelaget, Vesle Meru-Toppen. Helge-Mat vart igjen i gjestestova og steikte biff. Etter å ha åte opp maten, gjekk Malm-Per og flokken og la seg til å sove, for dei skulle opp midt på natta og gå vidare.

Malm-Per og gjengen gjekk vidare frå gjestestova berre to timar etter midnatt, slik at dei kunne sjå sola sprette frå Meru-toppen. I fire timar gjekk dei, og Malm-Per sprang siste stykke for å vera fyrst opp på toppen.

Der kvad han:

"Dei gamle er eldst og raskast på labben!

Her kan eg fint sjå til fedrelandet.

No lyt me venda, eg vil heim att til Vene-Kristin."

Men nedover bakkane gjekk det trått for Malm-Per. Knea var slitne etter all sprettinga opp mot toppen, og Grave-Trond måtte bere skreppa for Malm-Per. Det var langt å gå før dei var heime på garden til Malm-Per enno, og Helge-Mat ana uråd. Han kvad:

"Bakken er bratt og sola står i senit.

Me kjem oss´kje heim før kvelden er omme."

Dei andre var einige i at med denne farten rekk ikkje flokken heim før skuggane trugar. Grave-Trond var skarp i hovudet, og sa han kunne springe i forvegen, i lag med Helge-Mat for å koke kraft som Malm-Per kunne styrkja seg på. Det gjorde dei, og etter Malm-Per hadde ete og kvilt litt vart han frisk til beins igjen.

Såleis kom flokken seg heim før det vart natt. Då kvad Malm-Per:

"Menisken meistra Meru-Toppen,

men bakkane var bratte og brå.

Turen går betre med buskmenn som ber,

og to netter var litt for få."

Vil du ha meir bilder og tekst frå turen, kan du vitje Grave-Trond sin blogg, eller Hatt-Henrik sin blogg.

Bildøy Cup

2009-04-11T13:53:00.008+02:00

Denne bloggen har stått ganske stille i det siste, stikk i strid med livet elles som har rasa framover med eit godt utval av aktivitetar. I staden for å unnskulda mangelen på aktivitet skal eg heller prøve å ta igjen det tapte. Ein månad med aktivitet skal kokast ned til fire blogginnlegg, og her kjem det første.

I mars ein gong kom Bildøy Bibelskule på besøk, ein triveleg gjeng med om lag 20 elevar, to stipendiatar, tre lærarar og ei pensjonert misjonøse (frå Rennesøy, sjølvsagt) som guide.
Dei hadde eit relativt tett program, men sette heldigvis av litt tid til å sjå innom CHRISC-aktiviteten i Arusha. Heile turen toppa seg med fotballturnering på Arusha Stadium, der 10 lokale og to norske lag kjempa og den gjeve pokalen i Bildøy Cup.

Platepratar Phyneous og Fixture-fiksar Fjørtoft

Turneringa vart spelt med standard Tanzania-haldning til kroppsleg aktivitet, det vil seie ultraseriøs fotball, og kun fotball. Heldigvis klarte me å lure inn littegrann volleyball, godt kamuflert som eit seminar og dermed heilt greit å vere med på. Til og med kjekt verka det som!

Raphael og Coach har ansvar for å dele ut lunsj. Meny per person: Ein halv loff, ei banan og ei pære, ei flaske vatn og ei flaske brus. Stor suksess!

Turneringa er sponsa av Bildøy Bibelskule, som har samla inn pengar til CHRISC i Tanzania. Takk Bildøy! Til tross for 40 varmegrader var det ein velukka dag der både tilreisande og lokale storkosa seg.

Etter at Bildøy såg gleda til det laget som slo dei ut i semifinalen, var det ingen sure miner etter straffesparkkonkurransen...

Sjongleringsundervisning

Som sagt, ingen sure miner

Safari

2009-03-06T08:31:00.012+01:00

For eit par veker sidan fekk eg henga meg på familien Fjørtoft på safari, ein tredagars der me var innom Tarangire, Ngorongoro og Lake Manyara. Det var ei flott oppleving, der alt var på stell untatt bilen me brukte. Landcruiseren var klar for avtalefesta pensjon, me kan nemna punktering med påfylgjande fastrusta jekk og radiatorkoking som nokre av høgdepunkta langs den afrikanske landeveg. Eg trur eigentleg at Henrik hadde bestilt litt trøbbel hos safariselskapet, slik at pappa Fjørtoft fekk litt skit under neglene i løpet av afrikaopphaldet.
Tarangire og Ngorongoro var fantastisk, med masse dyr og eksotisk natur. Lake Manyara var litt meir "hypa", her såg me lite dyr og naturen var "grei nok". Sannsynlegvis var me litt blaserte etter to dagar i to fantastiske parkar. Spesialiteten til Lake Manyara skulle vera treklatrande løver og leopardar, men me såg diverre ingen av delane.

Eg byrjer å bli relativt rutinert på Nasjonalparkar ettersom eg har vore i fire i Tanzania, to i Sør-Afrika og to i Kenya, men fortsatt har eg ikkje sett leoparden. På den positive sida gjev dette meg nok ein grunn til å reisa tilbake til Tanzania ved ein seinare anledning.

Det var ei triveleg oppleving å vere på safari med familien Fjørtoft, takk for turen!

No har internett gått ut i streik, slik at eg ikkje får lasta opp fleire bilder, diverre.

Mwanza Rock City

2009-03-02T13:35:00.011+01:00

Sist veke reiste Phinneus, Henrik og meg til Mwanza for å lære CHRISC-medlemane der om fyrstehjelp.
Sjølv om den jamne tanzanianar vil svare ”It is not far” dersom du spør kvar denne byen ligg, er ikkje Mwanza akkurat eit steinkast frå Arusha. Over 800 km veg av varierande kvalitet skal overvinnast, og reisa starta dermed klokka 0500 frå kåken vår.
Å ta buss i Afrika er ei oppleving som alle bør utsetja seg for i løpet av livet. At tanzanianarar likar å sitje trongt har me erfart på lokaltransporten, og det same gjeld over lenger distansar. 2+3 seter i breidden er litt for mykje for svære nordmenn, og stikkord etter tolv timar er svette, skeiv rygg og ei skinke som har sovna.

Hovudveg i Tanzania. Mt Hanang i bakgrunnen

Bussjåføren køyrte som om han rappa bussen, og hadde ei sterk overbevisning om at fartshumpar var for syklistar og kvitingar. Det er to grunnar til å stoppe bussen, den eine er for å la passasjerane pisse langs vegen, den andre er dei evindelige politikontrollane. Merk at av- og påstigning ikkje treng å bety at bussen står i ro.
Minst ti gonger på veg til Mwanza vart me stoppa av politiet, militæret eller andre som har opparbeida seg ein viss autoritet, og veit fortsatt ikkje kva dei leiter etter når dei stopper bussen. Frontruta er knust, sjåføren tar femgangen på fartsgrensa (100 km/t i 20-sone), folk ligg i midtgongen og bussen har 9 forskjellige horn men berre ei bremse. Dette overser politibetjentane lett, mot at dei får litt shillings i lommen. Utan kvittering.
Som memnt var det ikkje berre folk i politiuniform som stoppa oss. Ei militærtropp kvilte under eit tre, og stod på skift ute i vegen og stoppa tilfeldig forbipasserande køyrety. Sjølv om eg har ein innebygd skepsis til uniformerte menn med våpen i Afrika (det må ha noko med påverkning frå film å gjere...), vart det berre litt skummelt ein gong. Det var nå me vart stoppa av ein gjeng utan uniform, kun med AK-47. Men også dei ville bare spør om sjåføren hadde det fint, få nokre småsedlar i lomma og så var alt greit. Rart det der.

Etter langt og lenger enn langt kom me til Mwanza Rock City. Henrik var litt gira på å finne ut om byen levde opp til namnet, om den hadde mange AC/DC tribute-band og mykje livemusikk, kanskje ein konsert me kunne gå på? Her tok me diverre grundig feil, byen har fått navnet etter alle steinane i byen, og ikkje på grunn av at musikken er prega av dobbel basstrommepedal og vreng på gitaren. Når det er sagt, så såg eg faktisk ein mann med rastafletter og elgitartrekk.

Etter den verste skuffelsen over mangel på rockemusikk hadde lagt seg, oppdaga me at Mwanza er ein fin by! Ikkje så skitten som Arusha, og litt fredeligare, sjølv om byen er større enn Arusha. Under ser me bilete av Bismarck Rock, denne ligg i Victoriasjøen, eit steinkast frå strandlinja midt i Mwanza by. Å sjå sjø i horisonten var balsam for sjela, og sjølv om dette er ein innsjø er det over 300km frå den eine enden til den andre, og dermed tilfredstiljande sjølv for ein kresen vestlending. Ein anna fordel i Mwanza er at står sola opp seinare og varer lenger utover kvelden, dette passar fint til min døgnrytme!

Etter ein roleg og tidleg kveld i senga på Planet Hotel, var me klar til å starte seminaret klokka 0800 mzungu time morgonen etter. Me var 5 minutt for seine i kyrkja der me skulle halde seminaret, men dette gjorde ikkje så mykje sidan alle andre ôg var forseinka, med om lag 5 minutt og to timar.

I kyrkja stod det eit gamalt piano, og dette vart flittig brukt før seminaret starta. Nesten halvparten av tangentane fungerte, og pianoet var faktisk stemd (normalt, A=440 Hz) i februar månad.

Februar 1982.
Rundt klokka ti hadde det dukka opp nok folk til at me tykte det var greit å starte seminaret, og Henrik lærte dei oppmøtte om overtråkk, eit ikkje heilt ukjend fenomen på afrikanske fotballbanar. Seinare gjekk me igjennom stabilt sideleie, myggnett mot malaria, kanga (det plagget alle afrikanarar har) til bandasjebruk og stell av sår, og me svara på spørsmål etter beste evne. (”Nei, du blir ikkje full av å vaske eit sår med sprit” eller ”Nei, du blir ikkje full av å gje ein full mann gjennoppliving med munn-til-munn”)

Sjølv om det definitivt var flest folk til stades under lunsjen – som var gratis – verka det som om folk hadde det gøy og var lærevillige! Dagane vart avslutta slik seg hør og bør i CHRISC med sportsaktivitetar, både kanonball og frisbee ultimate med håndball var knallsuksessar.

Etter to dagar i Mwanza bar det heimover, og 12 timar med same leksa som turen bort, med ein enno villare sjåfør. Avgang alt for tidleg om morgonen, sladding(!) med buss på våte jordvegar og innpåslitne politibetjentar.

Boktur til Masaaimarked

2009-02-12T10:35:00.001+01:00

Sist helg var me på tur med NLM-ettåring Trond, med mot i brøstet og bøker i Landcruiseren la me i veg til næraste marked. Sidan økonomien i NLM er relativt skral, og Trond ikkje har lov å reise på boktur åleine, vart me med for å selge kristen litteratur i områda rundt Arusha. Laurdag var det bomtur, me vart feilinformert om kva dag markedet var på. Søndag og mandag derimot, fann me oss eit marked, rigga til bagasjerommet i Landcruiseren og håpte på det beste.

Det viste seg å vere ei dårleg årstid å selge bøker på, sidan skulepengene nettopp er betalt og haustinga (som gjev gardbrukarane penger i magetaska mellom kleslaga) ikkje føregår før i juli og august. Men me fekk nokre kontaktar til seinare anledningar, samt ei flott oppleving! Trond og Henrik kjøpte seg ekte masaaiknivar (grunnen til at me veit at knivane ikkje er turisttull, er at knivane hang fast i kvar sin vaskeekte masaai), og Henrik har starta oppsamlinga av billige armband som kan brukast til smiger i Noreg. Eg nøgde meg med å kjøpe ein skokk bananer.

Heavy clouds, but no rain

2009-02-02T10:22:00.001+01:00

På førehand hadde me fått opplyst at i desember skulle det regne, og at januar var den varmaste månaden i Arusha, det skulle vere uuthaldeleg varmt og tørt. Desember var varm, januar var overskya og kald.
Årstidene er ikkje forutsigbare lenger, og regnet uteblir. Dei siste 20 åra har regnet i Tanzania vorte redusert med 15%. Og det lille regnet som kjem, er ofte svært lokalt. I går for eksempel, regna det kraftig heime på Kwa Mrefu, medan Kimandolo var tørt som Mariekjeks. Avstanden mellom desse bydelane er kanskje 4km.
For oss merkast problemet med støv i augene og skitne bygater, samt at straumen går heile tida, sidan straumproduksjonen i Tanzania i hovudsak er vasskraft og magasina er tomme. Litt irriterande kanskje.
For den jamne tanzanianar har problemet eit mykje større omfang. Husdyr døyr av matmangel. Dei få dyra som er igjen kan dei ikkje slakte, og kjøt er blitt luksusvare. "The short rains" i desember var alt for kort, og ein kan ikkje så mais eller ris i tørr jord.
Dei vanlegvis fruktbare områdene rundt Mwanza i nord-aust har ikkje fått nok regn, dette påverker matvaresituasjoen i heile landet. Myndigheitene går offentleg ut og rekner med det blir hungersnaud i løpet av året.
Sidan eg byrja å skrive har det faktisk regna, me får håpe og be om at det blir nok til at "Shambaane" kan dyrke mat igjen. Ellers kan det verte stygt.

Kilimanjaro

2009-01-29T13:12:00.013+01:00

Kilimanjaro. Kibo til venstre, Mawenzi til høgre

Klokka er kvart over to om natta, og GPSen viser 5244 meter over havet.Fem små skritt fylgt av fem pust pause. Fem nye skritt og fem pust pause. Om igjen og om igjen. Sidan eg har GPSen og kontroll på høgdemetrane, går eg først av oss og styrer tempo. Til no har eg gått sakte med vilje, for å ikkje vinne meir enn om lag 160 høgdemeter i timen. Men no går eg på maks turtal, og eg pustar som ein flodhest som akkurat har sprunge ein 3000-meter på under ni minutt. Men me har slettes ikkje sprunge ein 3000-meter, me har gått om lag halvannan kilometer med 500 meter stigning på knapt tre timar. Siste hytte var Kibo Hut, der me med varierande hell prøvde å få i oss litt næring og nokre timar søvn. Hovudguiden vår, Howard, blir utålmodig og vil dele opp gruppa, slik at dei som har krefter og pust til det kan auke farten for å halde varmen. Fire lag tøy på beina og fem på overkroppen klarer ikkje å hindre at eg frys. Me står no ved Hans Meyer Cave, oppkalla etter den første kvite mann som sette sine bein på toppen av Kilimanjaro. Eg presser ned ei kule norsk julemarsipan og ein Mini-Twix for ikkje å gå næringstom i løpet av natta.

Turen starta adskillig meir komfortabelt. Jarle, Henrik og meg kom til Marangu gate 15. januar, utkvilte og fine, med fulle vannflasker og med tomme minnekort på kameraet gleda me oss til å kome i gong med litt ekte friluftsliv. Det kribla i fingrar og tær for å kome i gong. Reint bokstavleg kribla det faktisk i fingrar og tær, men dette er ei biverkning av Diamox, nokre tablettar som me knaska på for anledningen. Eigentleg er medisinen laga for å redusere grå stær, men ei anna biverkning av tablettane er at du taklar høgde betre, og det var denne me var ute etter. Kvelden før vart fekk me ei briefing om turen på Marangu Hotell, med gode råd om kor lang tid me burde bruke på kvar dagsetappe, kor mykje væske me burde få i oss og når me burde slutte å drikke melkeprodukter for å redusere faren for oppkast.
Etter registrering i Nasjonalparken var det i gong, med sekk på ryggen og stav i handa la me i veg på første etappe. Rett nok inneheld sekken kun kamera, vatn og litt ekstra klede, sidan me har eigne bærarar som tar bagasjen vår. Litt uvant i forhold til ein vanleg friluftstur i Norge, me hadde til og med eigen kokk som sørga for varm mat og drikke i tide og utide. Første dag gjekk gjennom regnskog, med høge tre, breie kyr og bråkete apekattar. Fokuset låg på å halde tempoet nede, slik at høgdemetrane ikkje kom for fort. Verken sol eller varme var noko problem, sidan den høge og tette skogen skuggar for sola. Første overnatting var på Mandara Hut, og med lukt av nyslått gras og kløver kunne dette fint vore ei seter i fjell-Norge ein stad. Med unntak av høgden sjølvsagt, på 2700 moh finn du ikkje mange overnattingsstadar i Norge.

Te på Mandara hut

Me vart vekka med te på senga klokka halv sju, og sett vekk i frå eit par skogturar i løpet av natta sov i alle fall eg søtt. Dei nattlege doturane har si naturlege forklaring i at dersom du drikk meir enn fem liter væske om dagen lar det seg ikkje gjere å sove ni timar i strekk utan å lense sjarken.
Dag to starta i same tralt som den førre, med høge trer, frodig landskap, hyppige revirmarkeringar og sakte fart. Det gjekk likevel ikkje lang tid før trea var bytta ut med buskar, og etter kvart fekk vind og sol meir tak. Buskane vart til kaktusar, rett nok litt større enn dei i mor si samling bak fjernsynet heime i stova. (Mor: Eg vil her nytte høve til å beklage at eg ikkje kan namnet på nokon av plantene eg såg, du kunne heilt sikkert brukt ein månad på å betrakte plantene her. Sjå på bildene og finn ut sjølv, det er nok løysninga her). Eg fekk for andre gong i mitt Afrikaopphald bruk for allversjakken under ein regnskur rett før ankomst Horombo Hut, 3780 moh.

Assistentguide og kelner Johnson

Her byrjer høgden å merkast, eg vart litt andpusten av å gå opp bakken etter å ha silt potetene i utkanten av leiren. På Horombo hadde me veldig god utsikt, det er ganske spesielt å sjå langt ned på eit skylag som sakte forsvinn og lar Moshi by 3000 meter lenger nede kome til syne. Etter middag, te og gjentatt gjødsling av ein steinur i nærleiken gjekk eg og la meg, til tross for at Jarle som vanleg prøver å spleise meg med eikvan jente han treff på. Som vanleg er det fånyttes, men du skal ha for innsatsen, Jarle.

Dag tre var ein kvile- og akklimatiseringsdag. Me gjekk berre ein liten tur opp til Zebra Rock, 300 høgdemeter opp til ein stripete fjellknaus, tok nokre bileter, skvetta litt på kaktusane og for ned til leiren igjen. Her vart det tid til ein 100% uoppfordra melodikakonsert for Henrik og Jarle. Om det roa pust og puls hjå det ufrivillige publikum er usikkert, men eg tør vedde barten på at dette var verdens høgastliggjande melodika-cover-versjon av DDE sitt episke mesterverk ”Vinsjan på Kaia”.

Henrik presenterer Zebra rock

Nok ein gong sov eg som ein stein med unntak av to økter for å sikre godt tilsig av Coca-cola sitt flaskevatn i Tanzania; Kilimanjaro. Klippa frå lappen på drikkeflaska: ”The water in this bottle originally fell as snow or rain on top of Africa’s highest mountain, Kilimanjaro.” Med litt kjapp hovudrekning ser ein fort at 20 000 årlege turistar som drikk minst fire liter vatn kvar dag i minst fem dagar legg igjen i størrelsesorden 400 000 liter urin. Men ein sel vel ikkje like mykje vatn dersom det står på flaska: “The water in this bottle originally fell as urine from tourists trying to climb to the top of Africa’s highest mountain, Kilimanjaro.”
Dag fire bar det oppover igjen, me la ut frå Horombo klokka 8 om morgonen. Sakte men sikkert forsvann all vegetasjon, og det einaste me såg av liv var ein musefamilie som hadde kapra lunsjområdet vårt. Me var nok ikkje dei første som hadde spist lunsj her, og musene fekk sikkert rikeleg med mat kvar einaste dag, til tross for at dei befann seg på over 4000 meters høgde.

Joseph, vår eminente guide

Stien inn til Kibo hut. Hytta kan skimtast nede i høgre hjørne.

Etter om lag seks timar kom me fram til siste kvilestad, Kibo Hut. Etter litt te inn og litt te ut gjekk me og la oss, men søvn vart det ikkje mykje av. Delvis på grunn av ei sveitsisk dame på sovesalen vår som vekselvis snorka, hosta og geispa etter luft, men også på grunn av spenning i kroppen. Eg prøvde best mogleg å slappa av i soveposen, og etter å ha høyrt igjennom 5 album på ipoden min var det tid for å sikte mot toppen av Afrika. Eg treng vel knapt å nemne at eg måtte sikte mot utedassen om lag ein gong per ferdighøyrte album.

Naturen kallar

Ein, to, tre, fire, fem steg. Ein, to, tre, fire, fem pust. Lysa til den sveitsiske gruppa avslører at me har vunne om lag 100 høgdemeter sidan pausen ved Hans Meyer Cave. Ein særs tilbakelent måne heng lågt på himmelen og gjev akkurat nok lys til at me ser konturane av denne andre toppen på Kilimanjaro-massivet, Mawenzi. Sakte men sikkert merker me at toppen av Mawenzi ikkje er så høgt oppe som me er! Dette er god motivasjon i eit ellers trist grustak som me har befunne oss i heile natta. Etter å ha kjempa i grustaket i seks timar kjem me endeleg til Gilmans Point, me er på kraterkanten! Men eg er ikkje heilt i stand til å nyte øyeblikket, sidan spyet står i halsen og rumpa byrjer å bli djupfryst. Pusten kjem ikkje tilbake sjølv om eg stopper opp.Eg burde tatt ein bit sjokolade no, men er ikkje i form til det. Ein slurk isvatn er det einaste eg klarer å få ned. Ellers hadde eg sett for meg at dei to kilometrane frå Gilmans point til Uhuru Peak skulle vere ein sjarmøretappe, men her går det opp og ned. 200 nye høgdemetrar skal vinnast før me er heilt på toppen, og når du trur du er på toppen, ser du nokre hundre meter bort til ein ny knaus som er marginalt høgare enn den du står på. Slik fortset det i halvannan time, til klokka er 0651. Howard stopper opp gjentatte gonger, ser meg grundig i augene og spør om eg har det bra. Eg svarer ja, og går vidare. Andpusten, sliten og kald kjem eg meg endeleg til toppen!

Henrik og spesielt Jarle er i mykje betre form enn meg, men ingen er særleg lystne på å bli ståande her oppe. Me ser litt på sola som gliser i aust, Mt Meru som stikk opp i vest, og skyene som dekkjer Kenya i nord. Ein fantastisk utsikt, men eg er liksom litt for sliten til å ta det inn over meg. Etter å ha tatt dei nødvendige bildene hastar me ned igjen, fortsatt er eg ikkje i særleg god form. Melodikaen som sjølvsagt var med blir liggjande ublåst i sekken, etter som eg gløymte den heilt ut. Like greit, berre tanken på å bruke pusten på noko anna enn å få tak i nok oksygen får det til å svimle for meg. Turen tilbake til Gilmans Point går betre, her er det mest nedoverbakke og eg bruker mindre krefter. Me tar ein pust i bakken på kraterkanten ved Gilmans Point, her sit eg og rister, uvisst av kva grunn. Joseph, den andre hovudguiden vår, tar sekken min og me vipper utfor kraterkanten og ned i grustaket igjen.
Her går det ikkje lenge før lufta blir merkbart tjukkare og formen stig betrakteleg. Grustaket er inne i hovudet mitt omgjort til eit skitrekk, med stavar og fjellsko er det faktisk ikkje så langt frå å kjøre telemarkski nedover bakken. Ein finn liksom ein grei rytme og danser nedover i høgt tempo. Den steinura som me brukte 5-6 timar på å klatre opp brukar me ein halv time på å renne ned!
Vel nede på Kibo Hut tar me ein kvil, får middag og går vidare. Det er nemleg best å komme seg ned frå høgden fortast mogleg, og parkmyndigheitene har forbod mot å overnatte så høgt på veg ned frå fjellet. Formen er fortsatt stigande, sett vekk i frå dundrande skallebank og generell utmatting. Kvalmen og pusten har gitt seg, og me har tid og ork til å nyte landskapet me ikkje studerte så nøye på vegen opp.
Vel nede på Horombo ber det rett i soveposen, det er no 32 timar sidan me fekk noko særleg med søvn. Det kjem vel ikkje som eit sjokk at eg søv som ein stein her, sjokket er vel heller at steinura utanfor leiren vart oppvarma med kroppstemperert vatn berre ein gong i løpet av natta.
Morgonen etter ber det vidare nedover, sjølv om beina er stive så går turen ut av parken leikande lett. Me møter mange turistar på veg opp denne dagen, og deira nervøse blikk vert møtt av våre lure smil. Dei veit nok ikkje heilt kva dei går til, tenkjer me høgt i lag. På spørsmål om turen ”var verdt det”, svarer Jarle ja allereie på Kibo, eg drøyer til Horombo medan Henrik ikkje er samd med oss før han sit nydusja og nyt ei kald Kilimanjaro på Marangu Hotel om ettermiddagen.
Ein fantastisk tur er over, og sjølv om det var utruleg flott opp over mot Kilimanjaro, har eg vel konkludert med meg sjølve at det er nok med ein slik tur. Eg er ikkje bygd for å traske rundt i ein halv atmosfæres trykk midt på natta. Men, når inntrykka kjem litt på avstand og eg har memorert dei gode øyeblikka tydelegast, kanskje eg har lyst til å gjere noko liknande?

Infield i Uganda og ferie på Zanzibar - no med bilder!

2009-01-06T10:19:00.001+01:00

No er det på høg tid med eit blogginnlegg, og det du no les omhandlar infieldkurset i Jinja, Uganda, og juleferie på Zanzibar.
Infieldkurset strakk seg frå 14. til 19. desember, og fann stad i den nest største byen i Uganda, Jinja. 16 Hald-studentar og 2 lærarar fann vegen til dei idylliske breiddene av Viktoriasjøen, der turistbrosjyrane melder at Nilen sitt opphav er. Me leiga like greit eit heilt hotell for oss sjølve, New Daniel Hotel heitte staden som serverte litt laber mat, hadde litt skitne rom men ellers var heilt topp.
I tillegg til forelesningar som er interressante nok men gjer seg dårleg på ein blogg – arrangerte me sykkelturen Tour de Jinja. Utan å gå i detalj kan ein vel trygt fastslå at Team CSC, med Hanne, Helge og kaptein Fredrik i spissen, vann både lagkonkurransen, spurttrøya og samanlagt. Ole Asbjørn fekk æra for moralsk siger, sidan oppladninga bestod i å spy seg gjennom Uganda på tvers, samt å sykle to syklar samstundes på siste etappen.

Dagen etter vart avslutta med strikkhopp, og 8 modige sjeler hoppa 44 meter for å dyppe panneluggen i Nilen. Det var eit kraftig adrenalinkick, sannsynlegvis det kraftigaste eg med vilje har utsett meg for.

Dagen etter bar det mot Kampala, og medan dei andre besøkte ambassaden, sette Henrik og meg oss på flyet og trudde me var på veg til Kilimanjaro International Airport og Arusha. Det viste seg at flyet like greit ”mellomlanda” på Zanzibar, og me tok eit ekstraordinært husmøte og bestemte oss for å hoppe av her. Sjølv om bagasjen vår var pakka for ein seksdagarstur(pluss 100 fotballskjorter som eg grunna overvekt ikkje fekk lenger enn Kampala i oktober), var dette ei avgjersle som var betre enn me fatta omfanget av der og då. Seinare i juleferien, då me skulle bekrefte flybilletten vår heim, fekk me opplyst at Air Tanzania like greit har slutta å fly mellom Arusha og Zanzibar, og at me derfor ikkje har flybillett heim. Strengt tatt har me vel flybillett, men me har ikkje fly. Difor er det grunn til å tru at dersom me hadde fylgt den opprinnelege planen vår, hadde me feira både jul og nyttår i Arusha ufrivillig. Då får ein heller tåle at ein del relativt naudsynte ting vart ståande igjen i leiligheten i Arusha, dette er jo tross alt betre enn å stå igjen i Arusha sjølve. I prioritert rekkjefølgje, så sakna eg ladaren til fotoapparatet, Nidar julemarsipan spesialsendt frå Noreg, musikkspelaren, lommekniven, meir enn tre t-skjorter og reisehandboka mi. For øvrig har eg no forståing for kvifor Nidar byrjer å selgje julemarsipan i september; då har snille systre moglegheit til å sende eit lite stykke juletradisjon til Afrika i god til før jul.
Vel framme på Zanzibar vart me dytta inn i ein overprisa drosje og køyrd til andre sida av øya. Me fekk oss eit rom på Shehe bungalows, ein avslappa stad med akkurat passe mengd skrivefeil i menyen og akkurat nok straumbrudd på rommet.

Etter kvart kom fleire Hald-folk til staden, i alt sju før julekvelden kom. Julekvelden vart feira på Serena Inn i Stone Town, sjølv om ”Marry Christmas Buffer” i restauranten på Shehe Bungalow utvilsomt freista. På Serena Inn fekk me krangla oss til ein heilaftens med to måltider, før julefreden senka seg med midnattsmesse i den lokale katolske kyrkja i Stone Town. Kanskje ikkje heilt som i Hausken Kyrkje, spesielt det faktum det er meir enn 35 grader og maksimal luftfuktighet midt på natta. Når all musikk i tillegg skal akkompagnerast av eit keyboard med rytmeboks og autokomp, vil eg påstå at julestemninga ikkje kom så mykje nærare, men kjekt var det no likevel.

Romjula bestod blant anna i å symje med delfinar, dokumentere adventsbarten grundig(meir om denne seinare) og krangle med ein tysker. Når det nærma seg nyttår hadde ikkje Shehe Bungalows rom i herberget som det heiter, og me hadde reservert rom i ei lodge driven av ein liten, korpulent tysker. Me hadde ei lita interessekonflikt med grunnlag i at han ville ha pengane våre men ikkje gi oss overnattingplass. Me stakk frå regningen, og måtte bruke ein dag av ferien på å finne ein ny plass å bu. Den korpulente tyskeren hadde fortsatt ikkje gitt opp å få tak i pengene våre, og klarte etter omfattande detektivarbeid å spore opp den nye plassen me budde på. Det heile endte i ein relativt høglytt diskusjon i frokostsalen, der han til slutt – med Arnold-akksent – trua med å sende politiet på oss. Me ynskja han lukke til, og då han storma ut dørene hausta me applaus frå ein gjeng brasilianarar på nabobordet som åpenbart sette pris på ein diskusjon med temperatur i samsvar med været på Zanzibar ein desembermorgon.

Etter kvart nærma det seg avreise heim til Arusha, og i Afrika betyr det re-re-rekonfirmasjon av flybillettar. På kontoret til Precicion Air fekk me vite at Air Tanzania som sagt like greit har lagt ned drifta, og at me difor ikkje hadde billett heim. Dermed vart heimreisa litt lenger enn planlagt, første etappe var ferje til Dar-Es-Salaam, og dette gjekk rimeleg greit. Deretter fann me kontoret til Scandinavia busselskap, selskapet er ikkje skandinaviskeigd, men gjer eit poeng ut av at dei kun har Scania-bussar som visstnok skal vere ekstra driftsikre. Her fekk me vite at bussane som skulle gå dagen etter var fulle, og me måtte vente til søndag. Det medførte ein dags ferie i Dar i tillegg, og dagen vart brukt til å handle bøker og spise is. Søndagsmorgon bar det strake vegen til Arusha, 10 timar i buss og vips så var me heime! Og som det heiter: Alle var einige om at det hadde vore ein fin tur.

Dette blogginnlegget skulle liksom vere krydra med fine bilder av folk og omgjevnadar, men internett er så treigt at det får vente.

Fortsatt godt nyttår!

Adventsbartkonkurranse 08

2009-01-05T13:49:00.000+01:00

Her kjem mitt bidrag til bartekonkurransen. Bildet ber preg av at me hadde sett av ein heil dag av ferien på Zanzibar til å dokumentere bartane våre. Sjå også http://kofforharduikkebart.blogspot.com/ for fleire frekke bidrag.

2008-12-23T06:16:00.000+01:00

Grunna ferieavvikling kan eg ikkje love så heftig oppdatering framover, men frå bungalowen med utsikt til det indiske hav vil eg ynskja alle ei velsigna jul og eit triveleg nytt år!
Det er kjekt at mange fylgjer med på bloggen min, fortsett med det!

Helsing til mor og far på 60-årsdagen.

2008-12-08T12:39:00.002+01:00

Denne helsinga vart laga i samband med feiring av mor og far sin 60-årsdag, men blir lagt ut her til allmenn forlysting. God lesing!

Vyrde gjestar og gode jubilantar, her kjem ei helsing frå den einaste i syskjenflokken som i dette augneblink er i utlendigheit. Dei som kjenner familien vår veit at ungeflokken til mor og far ofte har eit ynskje om å reise ut i verda, for å oppleve korleis kloda ser ut utanfor dei trygge rammane ein oppvekst i ro og mak i ei solhelling på Rennesøy kan gje inntrykk av. At heile 4 av 5 ungar er heime og feirar denne dagen i lag med dykk synast eg me skal seie oss nøgde med, og sistemann er med mentalt og på papiret, sjølv om lekamen for tida er plassert i Arusha, Tanzania.

Når me feirer slike runde dagar blir det ofte brukt som ein anledning til å oppsummere kva som har skjedd sidan sist ein var samla i same ærend. Her er det nok å ta av. Ungane har skaffa seg flotte og respektable studielån, om lag tretti årsverk har staten gladeleg lånt bort slik at familien Lauvsnes har vorte lommekjent på eit utval av utdanningsinstitusjonane som finst i Noreg. I tillegg har far og mor vorte farfar, farmor, morfar og mormor! Ikkje verst! Dei siste ti åra har ”gamlingane” på Helland byrja å reise. Vanlegvis er det slik at ungane tek etter foreldrene sine, går i same fotspor og plutseleg finn ut at dei er meir like foreldrene sine enn dei hadde tenkt. Det er nok tilfelle også for denne bølingen, men når det gjeld reising verkar det som om det er den yngre garde som har sett standarden, og så har mor og far tatt etter. Med fare for å gløyme nokre destinasjonar skal eg ikkje freiste å ramse opp alle, men det er i alle fall ikkje feil å seie at lista ligg høgare enn Dyreparken og Danmark som var dei lengste turane medan ungane var små og søte, men dyre i drift og med dårleg tålmod.

Far har til og med feira jul sør for ekvator, meir nøyaktig i Pilanesberg Nasjonalpark nord i Sør-Afrika, med middels hell. Om det var den totale mangel på julestemning – me var på løvesafari i tretti grader på føremiddagen – eller saknet av mor som sat igjen heime på Rennesøy som gjorde utslaget er usikkert, men far verka litt gretten og var openbart ikkje nøgd med julebufféen som vart servert på hotellet. Nokre saueribber vart fortert, men dei var sterkt krydra og likna like mykje på pepperoni som på pinnekjøt. Då det var tid for dessert, ytra far desse orda som etter kvart har vorte ein klassikar som blir repetert kvar gong familien er samla; ”Eg ser kagene og isen, men kor e desserten hen?”

Arusha er ganske annleis enn Rennesøy, det skulle berre mangle. Å bli solbrent på leggane i november er ei rimeleg ny oppleving for meg, det same er å prute på paprikaen samt helst å vere heime før det blir mørkt. Julestemning blir det nok lite av, det næraste ein kjem juletre er ”pimpa” Toyota Hiace-bussar med lys i alle fargar, glitter og dekor inspirert av klubblogoar frå Engelsk Premier Leauge. Men det merkelegaste er kanskje å alltid vere ein attraksjon. Kvar enn du går, blir ingen, ungar som vaksne, lei av å rope ”Mzungu” etter deg. Direkte oversett betyr det europear, men meininga er vel noko slik som kviting. Å svare ”Mafrika”, eller afrikaner, viser seg å vere artig. Folk reagerer ulikt men dei fleste ler og smiler.

Likskapane mellom Rennesøy er kanskje meir oppsiktsvekkjande enn forskjellane. Naboane sel tomater på eit bord på gata, ikkje ulikt sjølvbetjent tomatkiosk heime på Helland. Ved nærare ettertanke er tomatutsalet på Solhaug gartneri kanskje meir eksotisk enn eg tidlegare var klar over. Det er kyr som rauter om morgonen og kyllingar som piler mellom beina på deg på veg til bussen, alt dette er jo kjent frå før! Bussopplevinga er kanskje litt annleis enn 10’en til Stavanger, i og med at ein heil landsby får plass i ein Toyota Hiace; 31 personar i ein bil er den personlege rekorden eg har opplevd til no. Men til og med dette er jo kjent, sidan barndomen min bestod av to typar feriar; Bilferie eller båtferie med heile familien. Den første der to vaksne og fem ungar med tilhøyrande bagasje for to veker vart stua inn i ein relativt beskjeden Peugeot 504 stasjonsvogn. Den andre ferietypen var å stue dei same folka inn i ein like liten båt, der dei same sju personane delte bysse og messe og kva det no heiter, alt i eitt rom som ikkje kan ha vore større enn 6 kvadratmeter.

Ellers er det verdt å merke seg at folk i Tanzania er glade og nøgde sjølv om lønslippen er relativt beskjeden, dersom dei i det heile teke har arbeid som kvalifiserer for lønnslipp. Folk er i godt humør, og har alltid tid til å slå av ein prat om ”laust og fast”. Ein god isbrekkjar er å snakke om veret, på same måten som ein kan gjere heime. I skrivande stund går folk og ventar på at den første regntida skal starte skikkeleg, slik at våronna kan kome igong og sikre maten på bordet for det neste året. Å klage på at det er frykteleg kaldt når gradestokken viser hutrande 18 grader slår alltid an. Dersom du vil diskutere den globale økonomiske krisa og bankkollapsen på Island kjem du nok ikkje så langt, til gjengjeld skal det ikkje meir enn eit enkelt ”Obama” akkompagnert av ein tommel opp før heile gata lyser opp, jublar og inviterer deg heim på te og ugali.

Mor og far; dersom de har lyst på eit år eller to i Afrika, er eg sikker på at de kunne bidrege ein heil del for å betre kvardagen for folk i Arusha. Far hadde hatt si fulle hyre, sidan heile byen med omegn er full av Massey 165-traktorar med skeiv hjulstilling, oljefilter overmodne for hausting, bremser med kun estetisk nytteverdi og panser som skrik etter eit lag med lakk. Mor kunne drive ein skule for vanskelegstilte born, lert dei å rekne, lese og skrive eller for den del å bake brød med grovt mjøl, alt dette er viktig kompetanse for ein sivilisasjon i utvikling.

Dersom de ikkje har lyst på eit år eller to i Afrika, har eg full forståing for det og. Etter ein lang tur hit eller dit er ingenting betre for oss ungar er å kome heim til garden på Helland der me alltid er velkomne og døra er ulåst. Til lukke med 60 velbrukte år, må det blir 60 til!

Gratulera med dagen begge to, helsing Helge

CHRISC youth tournament

2008-12-03T12:53:00.005+01:00

Jubel i U12-klassen

Sist helg var det finalar i CHRISC-ungdomsligaane som føregår i Arusha. På finaledagen møtest dei fire laga som har vunne sin sone, det er altså fire sonar i Arusha, med tre ulike alderstrinn; U12, U14 og U16. Dermed var det duka for 9 spanande kampar for å avgjere kven som kan kalle seg CHRISC-champs i Arusha.
For anledningen var Arusha Stadion innleigd, slik at det var ingenting å utsette på fasilitetane. Til og med "Guest of Honour" var på plass, ein kvit mann med dekknamn "Peri" som etter kvart fekk æra av å dele ut pokalar og premiar.
Når det gjeld kampane, verka det kanskje som om laga var litt prega av alvoret i situasjonen, og dei fleste prioriterte eit solid forsvar føre offensive dumskapar. Dermed vart mange av kampane 0-0, med straffekonk som resultat.
Stemninga var god og fair play stod sterkt, men som alle veit er jo det viktigaste ikkje å delta, men å vinne. På biletet ser me Nyerere FC ta i mot pokal for siger i U16-klassen. Nyerere var for øvrig namnen på presidenten i Tanzania 1961-1985, og blir rekna som landsfader. Eg føler annakvart lag heiter Nyerere FC.Dei laga som ikkje heiter Nyerere FC, bruker fylgjande oppskrift på å finne lagnamn:

Young ----Stars
Tanzania --Warriors
Arusha ----Tigers

Vel eit namn frå venstre kolonne, og eit frå høgre. Ferdig.
CHRISC er eit litt anna opplegg enn KRIK heime, sidan CHRISC også må ta rolla som vanleg idrettslag, fotballforbund og så vidare. Difor er konkurransepreget litt sterkare enn eg er vand med i Noreg, men etter kvart har eg innsett at det kanskje funker best slik her nede. CHRISC-ligaane berre i Arusha sysselset meir enn 1000 ungdomar med sunn aktivitet, som held dei vekke frå limsniffing og kriminalitet, som er dei andre fritidstilboda her nede. I tillegg får dei høyre Guds ord, lærer å oppføre seg fair play, og mange av dei får etterkvart leiaransvar som kan anvendas på andre områder i livet. Så konklusjonen min er at CHRISC fungerer som bistand!

Bøn før kampstart

Vill jubel etter siger i straffesparkkonkurransen

Guest of Honour, Peri

Kapteinen på Nyerere FC U16 lyfter pokalen

Vårt fyrste Afro-bryllaup

2008-11-11T13:57:00.005+01:00

Sjefen paa kontoret vaart, Aron Lomniaki fekk ja fraa si Aika Jonas paa laurdag. Me var i bryllaupet, og her ser du bildene. Du kan lese meir om bryllaupet paa Henrik sin blogg.

Grønfargen som går igjen er fargen til Lomniaki-slekta

Play it, brother!

Den yngste brurepika måtte ha ein pust i bakken halvvegs i vigselen

Planen var å spele keybord, styre rytmeboks, kore for Henrik og blese i melodikaen, men straumen gjekk og det vart kun melodikaen. Den klarte seg fint!

Henrik fann fort gjengen sin

Bryllaupsskyss 1

Bryllaupsskyss 2

Podiet til brureparet. Dei sat bak den store oppsatsen i midten

Alle kjenner vel til den tradisjonsrike mat-kvarandre-med-geitekjøt-seansen

Henrik skjenker foreldrene til Aron. Kanskje litt utanfor arbeidsinnstruksen vår...

Haydom rundt på 50 minutt

2008-11-07T12:48:00.000+01:00

Den 5. november var starten på ein ganske absurd oppleving her nede. Me stod og snakka med ”Peri” som i tillegg til å jobbe på NLM sitt Scripture Mission-prosjekt og jobber litt for CHRISC i Arusha, og plutseleg fekk han for seg at Henrik og meg skulle til Haydom dagen etter. Det har seg slik at Eivind Johannes, som er pilot for MAF, skulle ein snartur innom Haydom, og han hadde ledige seter i flyet dersom me ville slenge oss på.
For dei som ikkje veit kva Haydom er, så dreier det seg om eit sjukehus som ligg øde til midt på høgslettene ved Great Rift Valley, retning vestover frå Arusha. Eg vil påstå at Haydom ligg relativt usentralt til. Det tek omtrent 6 timar å køyre til næraste plass der du kan kjøpe melk på kartong, og minst tolv timar til næraste stad dei sel grovt mjøl(då må du ut av landet...). 6 timar er vel å merke tida det tek dersom du køyrer standsmessig med Toyoya Landcruiser. Dersom du køyrer rutebuss må du rekne med å reise så lenge at fager kveldssol smiler og etter kvart lukker sitt auge lenge før du er i nærleiken av destinasjonen. No er forresten regntida i gong, slik at det er ikkje sikkert at bussen kjem fram i det heile...
Men attende til sjukehuset. Det dreier seg ikkje om eit kva som helst sjukehus, eg er tross alt ikkje så interessert i sjukehus i seg sjølve at eg reiser hundrevis av kilometer for å sjå korridorpasientar, lange køar til poliklinikken eller overarbeida ansette, dette fins jo til og med heime i Noreg. Men Haydom er annleis. Gjennom heile barndomen har me samla inn pengar til dette eventyrslottet langt langt vekke i eit land der dei kviler hovudet på ein liten krakk når dei søv, drep løver om dei ikkje søv og der alle smiler fint og oppstil på lysbiletene som den aldrande misjonæren viser stolt for heimbygda si. For meg, og sikkert for mange andre, har Haydom ein spesiell status. Kvart år strikker bestemødre sokkar til julemessa, ungar sel sjølvlagde malerier og til og med 14-åringar som er alt for kule til slikt går med på å vaske bilen til far for 100 kr når det er snakk om Haydom. Haydom Lutheran Hospital.
Og plutseleg får me moglegheit til å besøkje dette vidunderet! Det er klart me takkar ja! Torsdag 7. november lot me swahilikurs vere swahilikurs, fotballtrening vere fotballtrening (noko som gjorde at eg vart teken ut av startoppstillinga dagen etter, då CHRISC-Arusha gjekk på ein lei smell i treningskamp mot eit skulelag i Arusha...) pakka bagen vår og møtte opp på kontoret til Eivind Johannes, spente som – ja to gutar som skal reise med småfly for fyrste gong.

Til tross for mørke skyer trua gjekk turen inn til Haydom svært knirkefritt. Det var faktisk ein fordel med skyene. Eitmotors stempelmotorfly har ikkje lov å flyge på instrument, altså i skyer og i mørkre, dermed flaug me lågt og fekk sjå endå betre!Henrik og Nikodemus i firsprang rundt paa Haydom

Vel framme på Haydom blir me køyrde inn på sjukehusområdet i lag med sjukehusdirektør og visedirektør, før me inntok ein rask, men god lunsj i familien Olsen si stove. No hadde me mindre enn ein time til flyet vårt gjekk i retur, så me sprang rundt på sjukehuset medan labteknikar Nikodemus eminent forklarte kva dei ulike bygningane innehaldt. Akkutmottak her, fødestove der, tuberkulosesengepost, avrusingsklinikk, radiografi, laboratorium, barneavdeling. Så fort gjekk det, klokka nærma seg drastisk tre, me takka for omvisninga og vart køyrde ut til flystripa.
Men i løpet av av omvisninga hadde det byrja å regne. Og her snakker me ikkje om yr, men ekte høljeregn. Småfly er ikkje så glade i regn, spesielt ikkje under letting og landing. Dermed sat me på flystripa og venta på betre tider.

Fint fotover, daarleg flyver...

Siste avgangstid nærma seg, me måtte vere i Arusha før sola gjekk ned. Me kom oss av garde i eit ”vindauge” 20 minutt før deadline, etter dette hadde me fått ei ekstra natt i Haydom om me ville det eller ikkje.
Copilot Mambo Leo er noegd med aa komme opp i lufta

Etter ein time i lufta der me såg Great Rift Valley, karakteristiske masailandsbyar, og ikkje minst litt etterlengta vatn i elveleia kring i landet, var me attende i Arusha.
Eventyrslottet i landet langt langt vekke er fortsatt eit eventyr, men eit eventyr me har sett med eigne auge! Ikkje berre eit sjukehus som betyr liv eller død for eit hav av folk, men også ein arbeidsplass for over 500 lokalt ansatte, sjukepleiarskule, gardsdrift og meir. Så, til alle der heime som lurer på kor mange lodd dei skal kjøpe i fruktkorg-boka på Haydom-basaren på bedehuset. Kjøp heile boka og endå meir! Dette er bistand som fungerer.

Swahili – inntrykk etter 20 timar på skulebenken. Åtvaring, høg språknerdefaktor!

2008-11-05T14:41:00.000+01:00

Me er no kome eit stykke ut i swahilikurset vårt. Ordklassar, verbtider og bøyingar sprett rundt i hovudet mitt utan mål og meining. Rett nok blir det fleire og fleire ”knaggar” å henge orda på, men fortsatt er me berre i oppstartsfasen der mykje blir blanda saman, vokabularet er heller magert og den vanlegaste frasa (utanom helsingane (og dei er det mange av)) er sielewa-¬eg forstår ikkje. Og uansett kvar me snur og vender oss, seier alle det same – ”Swahili er lett å lære. Om to månadar snakkar du flytande”. Til og med swahililæraren vår, Mzee Sango er av same oppfatning. ”Åh, frå Norge seier du? Nordmenn tar alltid Swahili veldig lett.”
Vel, eg synest ikkje swahili er lett. Og her skal de få vite nokre grunnar kvifor.

1. Substantivklassar
Swahili har ikkje kjønn på substantiv, men klassar. Åtte ulike haugar av ord som kvar på sin måte skal handsamast med respekt og individualisme.

2. Bøying av (nesten) alle ordklassar.
Dei nevnte substantivklassane skaper ikkje berre trøbbel for seg sjølve, dei er også ute og lagar dårleg stemning for alle andre uforvarande ord som måtte komme i vegen, ingen slepp unna. Ta for eksempel ordet ”av” på norsk. Eit lite, enkelt ord som i det norske språket ikkje skapar oppstyr av noko slag, det berre glir fint inn i setningen utan å sjekke om substantivet er organisk levande(i så fall: plante, dyr, menneske eller utviklingshemma menneske? Er du blind, døv eller lam, blir du på swahili rekna som ein ting og ikkje lenger eit levande vesen), abstrakt eller låneord og så vidare. Og sjølvsagt må dette ordet bøyast for eintal eller fleirtal. Det betyr at du må skilje mellom 16 ulike kategoriar berre for å avgjere korleis ”av” skal skrivast. (Cha, Vya, Ya, Za, Wa og så vidare – eg kan ikkje alle enno). Same prosessen gjeld for alle ordklassar! Til og med talet to må bøyast, i eintal og fleirtal! Eg har fortsatt litt problemer med å skjøne at det fins to i eintal...
3. Einstavelsesverb.

Her kjem eg nok lengst med å vise eit eksempel. Å ete på swahili er kula. (Dette var sjølvsagt eit av dei første orda eg lærte på swahili, matvrak som eg er...) ”Ku” er er infinitivsmerket (”å”), medan ”la” er sjølve verbet. Anvendt blir det slik:
Ninakula– Eg et(Direkte oversett: Eg–no–å-ete)
Sili – Eg et ikkje (Direkte oversett: Nektande eg-et)
Dette er eit regelrett verb, og bøyinga er difor ikkje eit spesialtilfelle.
Den observante blogglesar har allereie observert at det einaste som er igjen av verbet eg ein fattig bokstav, ”l”. Blir denne bokstaven bytta ut er det eit anna meining i setningen, ”Ninakuja” tyder eg kjem og ”Siji” tyder eg kjem ikkje. ”Ninakufa” derimot, tyder eg døyr. Her gjeld det å stokke tunga rett.
Rett nok er ikkje alt heilsvart, det fins positive sider ved dette språket:
• Uttalen er relativt grei, det er berre å legge trykk på nest siste staving.
• Det fins reglar for alt, og er det eit unnatak så er det ein regel som styrer det og.
• Det er ganske fascinerande at eit ord kan innehalde ein heil setning.
Eksempel:
Anawafanyakazi – He is working with them
A-na-wa-fanya-kazi – (Lit: He-now-them-commit-work)

Ellers har me valt song til framføring i bryllaupet. Me er ganske nøgde sjølve, men eg trur ikkje me avslører resultatet før bjørnen er skoten som det heiter. Skyene lurer i horisonten og den lille regntida starter kva dag som helst. Kanskje eg får bruk for allværsjakken! Den er sjølvsagt med på tur...

Bilder!

2008-10-27T14:53:00.006+01:00

Endeleg, her kjem eit lite knippe bilder fraa Afrika. Enjoy!

Fotballbanen vaar. Geitene har starta oppvarminga

Fotballkamp med laget vaart , Mt Meru i bakgrunnen

Joseph Machabe, accountant i CHRISC TZ, og snakker faktisk litt norsk!

Yesu ni bwana = Jesus er Herre

Henrik og Phinneus. Henrik til venstre...

Kontoret vaart

Du skal ikkje skue hunden paa tennene

2008-10-17T12:31:00.002+02:00

No har me innstallert oss paa ein internettkafe her i Arusha, med raskt internett, men utan aa klare aa bruke USB-pinnen min slik at bildene faar vente litt lenger. Uansett.

Sidan sist har me kome godt i gong med swahilitimane vaare! Henrik og meg har to timar til dagen med ein koseleg og vis mann som lerar, og med bare oss to i klassen. Det gaar ganske fort framover, saa me maa pugge litt heime kan du sei.
I gaar var me skikkeleg turistar, og hang og slang ved eit basseng i turistdelen av Arusha. Ein gjeng som har praksis paa Haydom er paa ferie i byen, og me joina dei paa ein skikkeleg turistdag med Lonely planeten i handa og shorts paa beina. Etter aa ha slacka ved bassenget om ettermiddagen, var me og aat paa ein finfin kinesisk restaurant, for oevrig foerste gang me var ute noko saerleg etter det har blitt moerkt her nede. Det betyr at me maa snakke med Landlorden vaar og be han om aa ikkje sleppe ut hundane foer me er i hus. Vakta i oppkjoerselen vaar er av typen firbeint, ein elegant bastard blanding av alle hunderasar du kan namnet paa. Denne er trena opp til aa bite folk, saa dersom du vil unngaa rabies er det best aa halde seg vekke.

Vanlegvis bestaar kveldane vaare av aa lage mat, vaske opp, lese litt kiswahili, sjaa nyhende paa Al Jazeera, vaske litt klede og gjerne sjaa ein episode Scrubs fraa PCen akkopagnert av ein "antibac til innvortes bruk" av skotsk opphav.

Sist helg fekk eg proeve meg som dommar i ei fotballturnering her nede, litt utfordrande naar ingen av spelarane snakker engelsk men det gjekk fint! Ingen opptoeyer blant publikum, og eskorte ut fraa banen var ikkje noedvendig.
Paa soendag reiser me til Tanga (kult navn paa ein by med badestrand...) og alle tanzanianarar seier "Ahh, der e d fint, men veldig varmt samanlikna med kalde Arusha!"
I Tanga (eller paa Tanga, litt usikker. I Tanga klinger litt rart) skal me sjaa og laere korleis CHRISC-workshopar blir haldne. Det blir goey!

Snakkes plutseleg! Husk aa legge inn songforslag i foerre innlegg, me har ikkje bestemt oss enno!

The wedding singers: DU bestem songen!

2008-10-11T09:19:00.004+02:00

Nasjonalkoordinatoren i Chrisc, Aron Lonmyaki (med det klingande norske kallenamnet "lompe") er vorten vaksen, og skal gifte seg 8. november. I den samanheng har me blitt spurt(og takka ja...) om me kan bidra med underhaldning, type synge og spele. Instrumenta me har tilgjengelege er gitar, synth(visstnok, den kan me ikkje oeve paa foer i bryllaupet trur eg...) min tidlegare nemnte og eminente melodika, samt dei vakre strupelydane til Henrik og underteikna.

Dermed vil eg gjerne at du kjem med sangforslag i kommentarfeltet! Gjerne med ei beskriving av kvifor dette er den rette songen. Songen kan gjerne vere paa norsk!

Eit eksempel:
Siste dansen - Vassendgutane: Aldri feil med ein sunnmoersk klinesong! (sitat Henrik, sjoelvsagt)

Bryllaupet er av vanleg tanzaniansk storleik, det vil seie 600 gjester (602 inkludert oss).
Fyr laus med gode forslag!

Wazungu wawili kwenye Arusha

2008-10-08T10:37:00.003+02:00

Foerst maa eg beklage meg for aa legge ut faa bilder her paa bloggen. Men internettet er saa pass treigt at det ikkje lar seg gjere aa leggje ut bileter. Difor faar me noeye oss med tekst. Me er altsaa paa plass paa kontoret til CHRISC i Arusha, eit rom paa omtrent 15 kvadrat der tre personar i tillegg til oss jobber. Aron som er nasjonalkoordinator, Phinneus som er utdanningsanvarleg i CHRISC, og Joseph som styrer oekonomien. Foreloepig gaar dagane med til aa bli kjent med byen, kjoepe noedvendige ting til leiligheten og snakke med folk. I gaar var me paa byvandring, og blir "angripen" av ein avisselgar, for saa vidt ikkje saa uvanleg her nede. Det spesielle var at den foerste avisa han drar fram er Stavanger Aftenblad. Rett nok i brukt utgaave, kun foerste del, og fraa forrige fredag, men likevel! Dette tyder paa at me ikkje er dei foerste kvite her i byen, og folk flest har nok sett ein nordmann foer.

I dag nar me tok Daladalaen til jobb, proevde konduktoeren aa svindle Henrik for 100TSH (omkring 50 oere). "Mia moja,"(ett hundre) svarer Henrik paa sin foreloepig noksaa begrensa swahili. Konduktoeren gir noksaa motvillig vekslepengene til Henrik, og klager litt paa mzunguane til dei andre passasjerane. (Phinneus har oversatt til oss i etterkant). Deretter annonserer han foer eg skal betale, at folk maa legge merke til ansiktsutrykket mitt i det han gjer meg for lite vekslepenger. Naar eg ogsaa vil ha vekslepengene mine, skaper det stor latter blant passasjerane. Eg gleder meg til aa kunne nok swahili til aa kunne ta igjen ;)

Status

2008-10-03T08:42:00.002+02:00

Bare eit kort innlegg her i dag, sidan eg laaner ein data paa kontoret til Stromme Foundation i Kampala. Alle Act-Nowarar i Oest-Afrika er samla her, og me moeter folk fraa partnerorganisasjonane her nede. Stor stas! Kampala er for oevrig utruleg groent og fint, me er inne i ei slags regntid, slik at det regner mykje om nettene. Bilder kjem etter kvart!

1. mai

2008-09-30T16:43:00.005+02:00

Neste gong eg set mine bein på norsk jord...
-er det ingen som snakkar om økonomikrise lenger.
-ligg Viking på topp av Tippeligaen 2009 med 15 poeng.
-er den yngste niesa mi blitt tre gonger så gamal.
-syng folk "Internasjonalen" og går i tog for 5 timars arbeidsdag
-er den norske valkampen i gong igjen, med politikarar som snakkar i munnen på kvarandre, ler av kvarandre og rister på hovudet.
-har eg fylt opp harddisken med bilder, hovudet med swahili og hjarta med inntrykk
-er eg mange erfaringar rikare. Mange.

Over Hald-vegs i haustkurset!

2008-09-10T14:54:00.004+02:00

Den 4. veka på hald går no mot slutten, og det er ikkje meir enn tre veker til det trygge Sørlandet blir bytta ut med den store verda, i mitt tilfelle representert ved Arusha i Tanzania. Den fyrste oktober går turen sørover, først til Uganda der me skal ha eit lite opphald på Strømmestiftelsen sitt kontor i Kampala i Uganda, før ferda går vidare via Kenya til Tanzania.

Førebuingane går altså mot slutten, og me har hatt ein del undervisning som kjem godt med under opphaldet. Her kan me nevne forelesningar om årsaker til fattigdom, utdanningsopplegg til Strømmestiftelsen, førebuing på ting som kan fungere suboptimalt og så vidare.

I tillegg til den formelle delen av undervisninga lærer ein like mykje av å snakke med folk frå andre delar av verda. Sidan 14 nasjonar er representert på internata på Hald, har ein mulighet til å skaffe seg venner frå heile verda, og gjennom dette få klarlagt kulturforskjellar, myter og fakta om mange land i verda.

Når det gjeld arbeidsoppgåvene i Arusha skal eg kome tilbake til dette seinare, når eg veit litt meir sjølv. Det som er sikkert, er at det skal spelast fotball når høve byr seg!

Fotball kan spelast av alle med eit minimum av utstyr, er inkluderande og treng ikkje store språkkunskaper. Eg gleder meg!

Raud musikk

2008-09-07T16:06:00.002+02:00

I det siste har tanken om 200 dagar utan tangentar under fingrane slått meg. Forskjellige forslag er tatt opp til vurdering, for eksempel lage piano i Tanzania eller kjøpe eit billig piano som eg våger å ta med meg. Diverre er vektbegrensinga på flyet 23 kg eller någe sånn, og ikkje 2300 kg. Løysinga måtte difor vere mindre og meir elegant.

Så jobben med å erstatte dette:

Går til denne lille krabaten:

Begge er i alle fall kledeleg raude!

Bildeoppdatering

2008-09-06T15:24:00.002+02:00

Nye bilder er lagt ut, denne gongen er det folk på Hald som får gjennomgå.

www.helgetur.com/bilder

Gapminder

2008-08-24T17:34:00.004+02:00

Dagens innlegg er anbefaling av ei nettside: www.gapminder.org

Denne sida viser grafisk framstilling av forskjellig statistikk som kan relaterast til velstanden til eit land. For eksempel, forventa levealder plotta mot BNP for Norge og Tanzania som vist her. Eventuelt kan du sjekke utviklinga i folketalet i Rwanda i perioden 1993 til 1995. God surf!

Kajakktur i Sogn

2008-08-10T00:14:00.005+02:00

Søndag 4. august starta den tradisjonsrike* sommarpadleturen, denne gong i fjordane i Sogn. Tre erfarne** padlarar la i veg ut i frå Gudvangen søndag kveld, med mål om å nå Salthella ca 10 km lenger ute i fjorden. Det gjekk rykter om kor framifrå fin denne teltplassen skulle vera, men diverre var den allerede okkupert av fem engelske ungdommar. Me vart sjølvsagt inviterte på te, kjeks og teltplass vegg i vegg med deira telt, men takka fint*** nei og padla rett over fjorden der me fann ein bra erstatning.

Dag to innebar 10 km padling før me sprang opp til Stigen, ein gard som ligg 300m over fjorden. Denne kan ein kun nå ved å gå opp ein usakleg bratt sti. Denne garden er ein god kandidat til serien "Der ingen skulle tru at nokon kunne bu", kanskje den allereie har vore med. Kva veit eg. Vidare gjekk turen til Beitlanipo, ein skrent der du ser 700m rett ned i Nærøyfjorden og Aurlandsfjorden. Spektakulært! Denne staden er ein god kandidat til serien "Der ingen skulle tru at nokon kunne bu - og det gjer det heller ikkje".

Dag tre gjekk ut Aurlandsfjorden til Ytre* Frønningen. Dette er ein stad der det er færre fastbuande enn det er tær på ein gjennomsnittleg fot. Likevel vart han som eigde jorda her omtala som "Godseigaren". Alle hadde tydelegvis uvanleg mykje respekt for "Godseigaren", og eg er rimeleg sikker på at han vanlegvis spankulerer rundt i bygda med flosshatt og stav og går på revejakt og snakkar engelsk. I grunnen like greit at me aldri møtte han når eg tenkjer meg om. I Frønningen var det både fint og flått, mest flått. Flåtten har ein lei tendens til å setje seg fast på stader der sola ikkje så ofte skin, men nok om det.

Dag fire fekk kajakkane kvila, då me gjekk på ein strabasiøs fjelltur tur-retur Bleia, 1717 moh. Heile turen var på drøyt 25 km og me brukte i overkant av 10 timar på dette. 700 av høgdemetrane vart forsert i steinur på GPS i skodde, heldigvis letta det på toppen slik at me hadde fin utsikt, blant anna til Balestrand der skribenten har tilbrakt to år på skule.

Dag fem var me tilbake i kajakkane, grundig tilbake i kajakkane. Seks timar, 30 km, og ein rusten spikar i handa***** seinare kom me til kveldens overnattingsplass, som såg bra ut frå sjøen. 15 grader helning og to kvadratmeter telt fordelt på tre svette karar gav uforståeleg nok lite søvn. Ekstra koseleg er det å finne ein perfekt, 100% horisontal teltplass eit steinsbøkast****** lenger oppe i lia.

Dag seks var meir som ein sjarmøretappe å rekne, med 3 km padling inn til Flåm der turen vart slutta av med Flåmsbanequiz. Alltid tilfredstiljande å vinne konkurransar der totalt unyttig kunnskap blir sett på prøve. (Helge 10 - Runar 7).

Turfakta

Total distanse: Om lag 100 km inkl fot-og padleturar.

Theme song: Rumba med Gunn - Di derre

Snakkis: Stjålen ved

Optimal avstand mellom leir og feltdass

Ekstra nyheitsending frå NRK Sogn og Fjordane

om "Padlarane"

Helge si lånte luftmadrass.

NB, sjekk ut bildene i linken til høgre!

*Femunden i fjor, Sognefjorden i år. Det er vel strengt tatt ikkje tradisjon før tredje året...

** Jens Arne bråstarta padlekarierra si ei veke før turen tok til.

*** Me sa vel strengt tatt bare "Maybe, we'll just take a look around first" før me padla som galne strake vegen rett vekk i frå teltplassen deira... Dei må jo ha tenkt sitt om norsk folkeskikk...

**** Prøv å skriv ytre på tastaturet ditt. Ganske kjekt!

*****Note to self: Dersom ein skal trø sundt ein gammal kai i eit forsøk på å finne ein lunsjplass, bør ein ikkje ta seg for på ein like gammal palle som ligg på kaien, dette medfører spiker i handa og smerte i kroppen.

******Ett steinsbøkast (=4m) må ikkje forvekslas med eit steinkast. Jens Arne er særs dårleg å kaste, han fekk aldri idrettsmerke på barneskulen på grunn av daudt kast med liten ball.

Ny helgeaktivitet: nattfrisbee

2008-07-27T22:20:00.002+02:00

Det er faktisk ganske kult å kaste frisbee i mørkret. Anbefalast!

Helgekurs: Korleis bli kvitt feriepengane dine. Dag 1: Elektroniske duppedittar og gadgets

2008-07-12T19:40:00.005+02:00

Det er sommarferie, feriepenger og returskatt er på plass på kontoen. Maten og seng får du gratis heime, så korleis skal du få brukt opp pengane dine fort og gale? Svaret er enkelt: overbevis deg sjølv om at du er pukka naudt til å skaffe deg ein eller anna gadget. I mitt tilfelle: pulsklokke med GPS!

Nytteverdi:

Klokka har ein finfin funksjon som anslår kor hardt du trener (basert på alder, vekt, høyde, tidligare treningserfaring samt puls og kor lenge økta varer). Søndagsfotballen sist torsdag for eksempel, vart ei "4,2-trening". Skalaen slutter på 5, så dette var rimelig intensivt med andre ord. Dermed veit eg at ein maks bør ha 2 så harde økter i veka, og heller nokre rolegare turar utanom. Supernyttig :-)

Gadgetfaktor:

I tillegg til å måle pulsen, har klokka ein GPS-dings som du fester på kroppen ein eller annan plass. Dermed har du kontroll på fart og distanse. Distanse tilbakelagt på torsdag var 8,4 km på knappe to timar. Kjekt å vite:)

I tillegg ser jo klokka unekteleg kul ut!

Over og ut,

Helge med ein puls på 74 akkurat no!

Diverse nyhende

2008-06-29T22:42:00.002+02:00

Møje så har skjedd denne helgå, me nevne i fleng:

-28. juni blei eg onkel for tredje gong. Kjekt! Liv Sigrid e nyaste skudd på Lauvsnes-treet, med Leifo og Maria som stolte foreldre. Gratulere!

-Same dag padla eg rundt Rennesøy i kajakk. Også kjekt, men litt stress. Itte seks timar og 36 kilometer kom eg tebars te Hellandsvågen der eg starta. Note to self: Litt solkrem vil ikkje skada dersom du planlegge seks timar i solå på sjøen.

-Barnadåp for Alfred på søndag, fryd og gaman. Mest gaman.

- Helga vart avslutta med søndagsfotball på Vikevåg stadion, og Spania som EM-vinnarar. Også kjekt!

Sjekk ut bildegalleriet, nå oppdatert med bilder frå bilturen heim frå Trondheim, diverse padleturar (Henholdsvis med Runar, Bjørnar og til slutt ein solotur).

Prosjekt "ikkje-server-same-middagen-to-gonger-mellom-jul-og-påske"

2008-06-16T19:27:00.004+02:00

Etter at Pål Egil flytta inn til jul, fekk middagskulturen i Udbyes gt 2a ein oppsving av dimensjonar. (Sorry Eimund, pariserpizzaen din var ikkje noko kulinarisk høgdepunkt, spesielt ikkje tredje veka på rad...) Bildet viser Pål Egil som baker kake. Med drill og kalkulator. Slik går det når studentar på gamle NTH tar ansvar på kjøkenet.

Me vart enige om å ha felles mat alle fire (Kai Egil, Pål Egil, Christian (Egil) og Helge (Egil)), og ikkje nok med det: Ingen hadde lov å servere ein middagsrett som allereie hadde vorte presentert på stovebordet tidlegare dette året. Straffa for å kopiere middagsrett var at ein måtte lage dessert i tillegg, men det vart ingen dessert... Her kjem lista over 60 meir eller mindre unike middagsrettar. Rettane er skrivne opp i rekkefølge, nøyaktig slik kokken presenterte dei:

Sursøt saus, kylling, ris PE
Ostepølse, stekte grønnsaker og potetbåtar H
Pasta Carbonara PE
Aure med saus og poteter KE
Toro Amerikansk gryte Chr
Pizza med kjøtdeig og bacon H
Rester
Laks+potet+spinatting PE
Løvbiff-burger KE
Bali kyllinggryte m/ ris Chr
Strimla svinekjøt, sitronsaus og tagliatelle H
Pita - type gresk PE
Kjøtkaker KE
Bergensk fiskesuppe Chr
Fajitas H
Pølse+Tomatsaus+Spaghetti PE
Toro Beta-suppe Chr
Kylling+Ovnstekte grønnsaker+Ris PE
BIG ONE Double Pepperoni Chr
Graut, risengryn, 15 min PE
Toro Bolognese Gryte m. spagetti Chr
Plukkfisk H
Pølsegrateng KE
Pannekake PE
Toro Gul Ertersuppe m bacon Chr
Blodpølse & Kålrabistappe H
Jegergryte med potetmos KE
Toro Lasagne PE
Toro Meksikansk gryte Chr
Blomkålsuppe og spekemat H
Omelett+Salat+Brød PE
Toro Orientalsk gryte Chr
Kylling, fløytesaus, ris H
Svinekoteletter og grønnsaker, bakt PE
Brun Lapskaus (ikkje Toro?!) Chr
Fiskeboller KE
Pita-pizza H
Pasta+Pølse+Grønnsaker+Salat PE
Toro spansk gryte Chr
Pizza med biff og blåmuggost KE
Biff, fløytegratinerte poteter, smørdampa brokkoli og steikte tomater H
Mousaka med aubergin PE
Toro Stroganoff gryte Chr
Panert fisk, kvit saus, potet, brokkoli KE
Pizza Fresca H
Pasta-Pesto-salat PE
Pølser & potetstappe Chr
Chilli con carne KE
Biffpai H
Fiskesuppe a la Pål PE
Sweet&Sour, kylling og ris Chr
Breiflabb-wok H
Pastaform, side 68, gresk PE
Karbonade med poteter og kålstuing KE
Pizza Calzone H
Tacos Chr
Ovnsbakt sei, grønnsaker og grønn saus PE
Marinert ovnsteikt aure, potet og gulrot KE
Pølse med brød, potetsalat osv H (Første grilldag, 12. mars!)
Marinert kylling, ris, Bernaise +++ KE

Etter å ha digitalisert lista, ser eg at Sursøt saus, kylling og ris er servert to gonger! Christian, du skylder ein dessert! :-) Bra kamuflasjeforsøk var det likevel.

Dersom nokon ønsker utfyllande opplysningar om matrettane, lyt ein ta kontakt med den respektive kokken.

Masteroppgavå e levert, endelig tid til blogging!

2008-06-09T20:30:00.007+02:00

Til alle som har venta i spenning i lang tid på at denne bloggen endeleg skal bli aktiv; Ta da! Til alle som ikkje har venta i det heile tatt; dåkke og e velkomne alså!

Si eg e ny på bloggfronten, tar eg ting i punktform.

1. Masteroppgavå e levert, siving-ringen e på fingen og alt det der. Foreløbig så føles det litt kleint å gå med ring, så me får sjå kor lenge eg gidde å bruga an. Rekne uansett å bli hardt mobba for an når eg komme heim te Øynå... Komme for øvrig heim t Øynå på torsdag. Wohoo!

2. Eg vil bare på forhånd beklaga for at eg kan komma te å omtala meg sjøl i tredje person. Dette e ein miljøskade som skyldes at det ikkje e lov å skriva "eg" i ei masteroppgava. For øvrig stor takk te Anne Brit som gadd å lesa korrektur på oppgavå mi! Orsak: Vidare ønskjer kandidaten å uttrykkje takksemd til Anne Brit Lauvsnes, som har bistande kandidaten med rettskriving.

3. Pakking e gørr. Eg har for mången sko og bukser.

4. Nå e nasjonalsongane ferdige, og Nederland står klar til å knuse Italia i EM. I tillegg e melkeglaset og stratosen klar på bordet, dette må bli ein bra kamp!

Sjekk forresten bildegalleriet, link oppe te høyre på siå.

Snakkes!